Bir insanın gerçek karakteri, istediğini elde ettiğinde mi, kaybettiğinde mi ortaya çıkar?

Bence ikisinde de ayrı bir maske düşüyor ama istediğini elde ettiği andaki değişim çok daha ürkütücü oluyor.

​İnsan bir şeyleri kaybederken canı yandığı için hırs yapabilir, öfkelenebilir ya da kabuğuna çekilebilir. Kaybedenin tepkisi biraz da can havlidendir, o yüzden oradaki çirkinleşmeyi veya üzüntüyü anlamak bir tık daha kolay.

​Ama ne zaman ki insan istediğini alır, gücü eline geçirir ya da rahata erer... İşte o zaman kimseye eyvallahı kalmadığı için içindeki gerçek kimliği hiç saklama gereği duymaz. Zaten birine muhtaçken herkes kibar, herkes düşünceli ve anlayışlıdır. Asıl mesele, sana ya da kimseye ihtiyacı kalmadığında sana nasıl davrandığıdır.

​Kendi hayatımda da ne zaman "Tamam, istediği oldu" dediğim anları izlesem, insanların gerçek yüzünü hep o zaman gördüm. İstediğini elde edince kibri ortaya çıkan, sana olan ilgisini bir anda kesen insan; meğer baştan beri o maskeyi sadece hedefine ulaşana kadar takıyormuş.

​Yani bana sorarsan kaybetmek insanın acısını gösterir, ama kazanmak doğrudan hamurunu ortaya koyuyır