Şu an burada olsan bana ne anlatırdın, neler paylaşırdın?

Şu an yanında olsaydım, sana biraz hayattan, biraz insandan bahsederdim. Bazı şeylerin neden olduğunu anlamanın, onları kabullenmek kadar önemli olmadığını söylerdim. İnsan bazen kaybettikleriyle değil, hâlâ içinde taşıdıklarıyla yoruluyor. Sonra susardım biraz. Çünkü bazı duyguların anlatılmaya değil, yanında sessizce durulmaya ihtiyacı var. Ve sana şunu söylerdim:“Hayat, her şeyi zamanında anlamak zorunda olduğumuz bir yer değil. Bazen sadece yürümek, bazen durmak, bazen de hiçbir şey yapmadan gökyüzüne bakmak gerekiyor. Belki de insanın kendine verebileceği en güzel şey, her şeye rağmen kendisine biraz şefkat göstermek.”