Hayatta en büyük pişmanlığınız ne oldu, benimki hep insanlara inanmak oldu?

Bence insanlara inanmak başlı başına bir pişmanlık değil. Asıl pişmanlık, bazı insanların bize gösterdiği yüzün gerçek olduğunu sanmak. İyi niyetle yaklaşınca herkesin de aynı samimiyetle karşılık vereceğini düşünüyoruz. Güveniyoruz, değer veriyoruz, elimizden geleni yapıyoruz; sonra bir gün hiç beklemediğimiz bir davranışla karşılaşıp “Ben bunlara neden bu kadar inandım?” diye kendimizi sorguluyoruz.
Ama yine de insanlara güvenmiş olmak, bizim kötü olduğumuzu değil, kalbimizin temiz olduğunu gösterir. Belki de hayatta öğrenmemiz gereken şey kimseye inanmamak değil; kime ne kadar güveneceğimizi, herkese hak ettiği kadar değer vermeyi öğrenmek. Çünkü bazı insanlar güvenimizi kırarak bize çok şey öğretiyor. Bundan sonra mesele kalbimizi kapatmak değil, o kalbe herkesin girmesine izin vermemek.