Tercih edilmis yalnızlıktan ara ara yakındığınız oluyor mu hic?

Bilinçli bir şekilde seçilen yalnızlık, insanlara ve hayatın o yorucu gürültüsüne karşı sığınılan en huzurlu liman gibi görünse de, işin içine gece sessizliği ve gökyüzünün o uçsuz bucaksız derinliği girdiğinde o savunma duvarları bir anda çatlamaya başlar; çünkü insan ne kadar sosyal çevreden kaçmak isterse istesin, özünde bağ kurmaya ve anlaşılmaya programlanmış bir varlıktır. Gündüzleri kendi kendine kalmak bir özgürlük ve dinlenme alanı yaratırken, gece olup başını kaldırıp gökyüzüne baktığında o seçilmiş yalnızlığın getirdiği sessizlik bazen ağır bir yankıya dönüşebilir. İnsanın aklına o an gelen düşünceler, aslında bastırılan aidiyet ihtiyacının ve "acaba yanlış mı yapıyorum" sorgulamasının en sessiz dışa vurumudur; yani yalnızlık ne kadar tatlı bir kaçış olsa da, ruhun derinliklerindeki o paylaşma arzusu zaman zaman bu tercihten yakınmaya neden olur.

Yalnızlık lüks oldu ya