İyilik güzel bir şey ama sürekli hatırlatılınca tadı biraz kaçabiliyor. İnsan bir noktadan sonra gerçekten gönülden mi yapıldı, yoksa karşılığında bir şey mi bekleniyordu diye düşünmeye başlayabiliyor. Sizin için yapılan bir iyiliği değerli kılan şey nedir?
Birinin yaptığı iyiliği sürekli hatırlatması o davranışın değerini sizce nasıl değiştirir?
Hayır yapmakta önemli bir şeydir. Ama bunu yaparken de hiç karşılık beklemeden yapılması gerekir. Ve bunu her defasında tekrar etmek pek uygun bir davranış değildir. Çünkü böyle yapıldığında işin şekli değişiyor. Sanki borç veriliyor gibi bir algı yaratılarak bu her defasında ona yükleniyor. Böyle oluncada insanlar ister istemez. " Bize hayır yapıyor ama, bizemi sövüyor. Yoksa bizimi seviyor. " şeklinde bir algıya dönüşüyor böyle oluncada insan ister istemez rahatsız oluyor. Yaptığınız hayırı dillendirmek uygun olmaz. Yani bunu yapıp, gücünüzün el verdiğince yeni hayırlara yönelmek en uygun seçenek olacaktır.
bir iyilik başa kakılmaya başlandığı an lütuf olmaktan çıkıp faturaya dönüşür. Kimse kimseden taksit taksit minnet tahsilatı yapmaya kalkmasın. Gerçek bir incelik, yapıldığı an orada kalır; her fırsatta temlik senedi gibi masaya sürülmez. Birine destek olmak kıymetlidir ama bunu sürekli hatırlatmak, o iyi niyetin bütün samimiyetini göz göre göre buharlaştırır. Karşındakine değer veriyorsan yaptığın güzelliğin çetelesini tutmayacaksın. Yoksa o davranışın adı iyilik değil, sadece vadeli bir yatırım olur; biz de kimsenin borçlusu değiliz.
İyiliğin değerini azaltır. Bir insan yaptığı iyiliği sürekli hatırlatıyorsa, bir süre sonra iyilikten çok karşılığını bekliyormuş gibi hissettirir. Gerçekten gönülden yapılan bir iyilik, asla dile getirilmez.
İnsanların sonradan üstüne basa basa hissettirdiği bu minnet duygusu yüzünden ne kimsenin bana iyilik yapmasını isterim ne de kolay kolay kimseden yardım isterim.
Sürekli hatırlatılması bana bir ego tatmini gibi geliyor.
Hatta bazen, yaptığı iyiliği hayatımdan toplayıp geri veresim geliyor. :)
Birinin yaptığı iyiliği sürekli hatırlatmasının artık bir değeri kalmaz. Mesela ben iyilik yaparım unuturum göze sokmanın ne anlamı var? Hiç bana göre değil.
Bence bir iyiliğin sürekli hatırlatılması, o iyiliğin değerini azaltır. Çünkü iyilik karşılık beklemeden yapıldığında daha anlamlıdır; sürekli dile getirildiğinde ise bir borç gibi hissettirebilir. İnsan yapılan iyiliği unutmamalıdır ama yapan kişinin onu sürekli hatırlatması, iyiliğin samimiyetini gölgeleyebilir. Gerçek iyilik, hatırlatılmasa bile değerini koruyan iyiliktir.
Sadece borçlu gibi hissediyorsun önemini yitiriyor bence, iyilik sürekli hatırlatmak veya karşılık beklenildiği için yapılmaz bu duruma geliyorsa o çıkar olur iyilik değil değerini kaybeder diye düşünüyorum 😌✨
Güzel bir yemek ikram eder birisi bize o gün o kadar lezzetlidir ki tadını öve öve bitiremeyiz o an.. Sonra bir sonraki öğünde tekrar ısıtılıp getirilir, sonra tekrar.. Tat tuz kalmaz yemekte de yiyende de.. Aynı hesap..
Hiçbir arkadaşıma bunun yapılmasına müsade etmem sürekli hatırlatmasına gerek yok ima etmesi bile iğrenç sokarım onun yapacağı iyiliğe aynı ortamda bile bulunmam bildiğin omurgasız canlı türü.
Karşılığı neyse nakite çevirelim sus artık derim bu cevabı da hak eder, kimse kusura bakmasın. Sırf bu tarz insanlar yüzünden hamileyken bile kendi poşetimi kendim taşır, yardım istemezdim.
İyiliğin bütün anlamını ve değerini yok eder bence. Sürekli başa kakılan şey iyilik değil, borçlandırma çabası gibi geliyor insana. Yapılan iyilik gizli kaldıkça ve beklentisiz olunca değerli.