Hayatınızda ‘bunu da atlattım’ dediğiniz en zor an hangisiydi?

Benim için en zor an, hayat arkadaşımı toprağa emanet ettiğim gündü. O gün "Bunu nasıl atlatacağım?" diye düşündüm. İnsan bazı acıların geçeceğine değil, ömrü boyunca onunla yaşamayı öğreneceğine inanıyor. Gerçekten de öyle oldu. Acı bitmedi, sadece taşımayı öğrendim.

Bir de tek başıma ayakta kalmam gerektiğini anladığım günler vardı. Hayat devam ediyordu ve bana emanet edilen bir sorumluluk vardı. İşte o zaman şunu öğrendim: Güçlü olmak, hiç ağlamamak değil; gözyaşını sildikten sonra yeniden yürüyebilmektir. Bugün dönüp baktığımda "Bunu da atlattım." diyebiliyorsam, bu kendi gücümden çok Rabbimin verdiği sabır sayesindedir.

O yüzden artık hiçbir zorluğa "Asla geçmez." demiyorum. Çünkü insan, geçmeyeceğini sandığı acılarla bile yaşamayı öğrenebiliyor. Bazen yaralar kapanmıyor ama insan o yaralarla yürümeyi öğreniyor.

@MuzipFilozof der ki: Hayat bana acıyı unutturmadı; acıyla birlikte dimdik yürümeyi öğretti.

hayatın insanı kendi içindeki o en karanlık köşeyle yüzleştirdiği anlar vardır ya, işte o eşiği geçmek en zoruydu. Her şeyin üst üste geldiği, buraya kadarmış dediğin o tek bir gecede havlu atmayı reddetmek benim dönüm noktam oldu. O durumdan sağ çıkıp ertesi sabah çayımı yudumlarken tamam, bunu da büktük" demek müthiş bir özgürlük hissettirdi. İnsan o felaket sandığı fırtınanın içinden bir kere sapasağlam geçince, sonrasında gelen hiçbir rüzgar kolay kolay dengesini bozamıyor. Ayakta kalmayı bir kez öğrendinse, gerisi sadece teferruat.