İnsanlar neden kendi hatalarını başkalarına yıkarak rahatlamaya bu kadar meyilli?

Çünkü insanlar hayatının hiçbir alanında net, şeffaf ve dürüst olmayı beceremiyor ki. En kolayı neyse onu yapıp kaçak dövüşmeyi seçiyorlar.

​Gerçekler acıtıyor tabii. Kimse çıkıp da “Evet, ben bir halt yedim, hatam da buydu” diyemiyor. Çünkü bunu demek sorumluluk almak demek, kendiyle yüzleşmek demek. Bir de o küçücük egoları yüzünden karşı tarafın önünde küçük düşmekten korkuyorlar. Bunu yapacak cesaret de kimsede yok zaten.

​Yoksa yaptıklarının, ettikleri haksızlıkların farkında değiller mi sanıyorsunuz? Bal gibi de farkındalar! Her saniyesine, her adımına kadar ne tamam çok iyi biliyorlar. Ama işte kabul ettikleri an işin ucu kendilerine dokunacak, o sorumluluğun altında kalacaklar. O yüzden suçu başkasına atıp yok saymak, sağda solda kurban rolü oynayıp zırıldamak vicdanlarını rahatlatmanın en kolay yolu. Yani mesele ne yaptığını bilmemek değil, dürüst olacak kadar yürekli olamamak.