En zor anlarınızda gerçekten yanınızda olan kişi kim ve ne yapıyor?

En zor anlarımda hep bir başımaydım. Hayatımın en verimli yıllarında lanet bir hata yüzünden sağlığımdan olurken de, girdiğim her bir ameliyathanede damarlarımdaki kanı donduran soğuklukla boğuşurken de, ruhumdaki her bir parçayı yapıştırıp onarmaya çalışırken de yalnızdım. Eğitimime, hayatıma mal olduklarında da yalnızdım. İyi kötü bir düzen kurup yaşamaya çabaladığımda, kıyıdan köşeden müdahil olmaya çalışıp, istenmemeyi hazmedemeyen o*ospu çocukları hayatımı altüst ettiğinde de yalnızdım. İşsiz, parasız kaldığım günlerde çubuk kraker kemirip yarı aç yarı tok uyurken de yalnızdım.
Bu yaşıma dek bile isteye kimseyi incitmeden, kimsenin hayatıyla, ekmeğiyle oynamadan bir başıma yaşama tutunmak için çabaladım. İlk zamanlar iyi kötü dedemin hayaleti olurdu yanımda, konuşur öyle dayanırdım. Bir süre sonra o da gitti, tamamen yapayalnız kaldım. Zor muydu diye soracak olursanız, zor demek yanında kolay kalır. Ne bana yüz çevirenleri unuttum, ne düştüm diye onlara muhtaç olacağımı sanıp sevinenleri.
Ben bugün hâlâ buradayım, yaşayacak günüm varmış, kendime tutundum allaha sığındım. Yarının ne getireceğini bilemem, ama herkes için en iyisini, en hayırlısını dilerim.