Bazı insanları mı özleriz yoksa onların yanında olduğumuz hâlimizi mi daha çok özleriz?

Bence ikisini de özlüyoruz ama en çok, onların yanındayken olduğumuz insanı özlüyoruz. Çünkü bazı insanlar sadece hayatımıza girmez; bizi de değiştirir. Onların yanında daha çok güleriz, daha çok umut ederiz, kendimizi daha güvende hissederiz. Onlar gidince sadece bir insan eksilmez; o hâlimiz de sessizce bizimle birlikte kaybolur.

Ben bunu yaşadım. Bazen birini özlediğini sanıyorsun ama aslında onun yanındaki huzurunu, gülüşünü, hayata bakışını özlüyorsun. İnsan, bazı insanlarla birlikte kendisinin en güzel hâlini yaşar. O yüzden özlem, bazen bir kişiden çok, o kişinin sende bıraktığı "sen"dir.

@MuzipFilozof der ki: En derin özlem, giden insana değil; onun yanında kendin olabildiğin günleredir.