Gerçekleri duymaya hazır değilsek neden dürüstlük ve doğruluk peşinde koşuyoruz?

​Aslında aradığımız şey dürüstlük değil; kendi işimize gelen doğruluk.​İnsan, duymak istediği yalanların arasında boğulurken bile dışarıdan doğrucu görünmek ister. Çünkü dürüstlüğü bir erdem, bir kimlik kartı gibi taşımak kolaydır; ama o dürüstlüğün oku bize döndüğünde, yani o buz gibi gerçek tam alnımızın ortasına çarptığında canımızın yanacağını biliriz.​Peki, buna rağmen neden peşinden koşuyoruz?​Çünkü belirsizlik, en acı gerçeklerden bile daha çok yoruyor insanı. İçten içe biliyoruz ki; sahte bir huzurla yaşamaktansa, gerçek bir acıyla sarsılmak insanı hayatta tutar. Belki de dürüstlüğü başkalarından talep ediyoruz çünkü etrafımızdaki herkesin maskesini düşürürsek, kendi maskemizi de indirecek cesareti bulmayı umuyoruz. Ama iş başa düşüp de o sert gerçek kapımızı çalınca, "Keşke bu kadar dürüst olmasaydık" dememiz de bu yüzden... Korkağız biraz; doğruluğu bayrak yapıyoruz ama altında üşüyoruz.