Gece insanın kendiyle baş başa kaldığı en dürüst zamanmış burada olsan ne dürüstlüğün olurdu?

Aslında geceleri öyle dolu geçiriyorum ki belki de hayatımda en büyük eksikliği bu yönde taşıyorum. Mesela buraya bütün dürüstlük ile gelsem ne olacak ama olsaydı bir anlayanım işte o zaman bilirdim ki bende varım, bende yaşıyorum. Babamın mezarında ki toprak kadar ölüyüm, ölüme bulanmışım. Hiçbir şey tat vermiyor zaten baş kaldırmaya vaktim dahi olmuyor gündüz sevdiklerim, gece ise ben vuruyorum boynumu bedenimden düşürmek istercesine. Bazen insan kabullenmek zorunda kaldığı şeyleri içine sindirmekte zorlanıyor. Ne çokmuşum bu dünyaya mesela. Hani kalbimin nerede, nasıl attığını ve yaşantımın nasıl olduğunu bilmelerine ve asla etrafımda olan hiç kimseye zerre bir zararım olmamasına rağmen yetmez gibi her düşene koşup ettikleri ihaneti dahi unutup el uzatıyorum ama yine de bir yerim yok bu hayatta. Aslında insanların ne yaptığını, düşündüğünü ya da söylediği çokta önemli değil ama ne var ki insan ektiğini biçmek istiyor. Bazen öylesine sebepsiz ekersin bakarsın ki bir karşılık denk düşmüş o da canına ateş oluyor. Galiba sol yanımı varlığı ile doldurduğum ve inancı uğrunda canımı vermeyi seve seve isteyeceğim Allah'ın da beni sevmediğini artık içime sindirme zamanı gelmiştir. Elbette ki hiçbir zaman iyi bir insan değildim asla 30 senelik ömrümde kendime bir kez iyi biriyim demedim ve her iyi birisin diyene de hayır dedim. Oysa bütün kötülük bütün kavga kendime idi. Oturup paket paket sigara içerken ve içimi dahi dökecek kimsenin olmadığı, dudaklarım titrerken, burnum sızlaya sızlaya ağlayacak anlarım da sarılacak bir kimsem yokken susup ölmeyi iyi öğrendim. Belki senin soruna verdiğim yanıtı sen bile oturup doğru dürüst okumayacaksın belki okurken de herkesleştirip hafife alacaksın yahut içerisinde kendinle alakalı da bağlantı kurup anlık bir üzüntü duyacaksın. Sadece cehennem olup gitmeyi bekleyen biriyim. Dürüst olmak gerekirse diyeceğim şey bu;
Canın cehenneme Alpay.
:)