Hayatı bu kadar sorgulamak normal mi, neden etten kemikten ölümlü varlıklarız?

Hayatı bazen aşırı sorgularım. Neden etten kemikten 60-70 sene yaşayıp ölüp giden çürüyen varlıklarız mesela? Buna rağmen isteklerimiz, arzularımız, duygularımız, hayallerimiz var. Göz açtım kapadım, yaş oldu 33. Daha dün 20 yaşındaydım. Doğru düzgün bir gençlik geçiremeden gitti, bitti ömrüm. Anne baba yaşlanıyor, hastalanıyor.

Neden böyle bir varoluş içindeyiz? Fazla düşünmek kafayı yedirir biliyorum. Ama mesela daha düzgün, sağlıklı, yaşlanmayan, ölmeyen varlıklar olamaz mıydık? Burada inanç ve rahatlama devreye giriyor mesela belki ama. Hayat çok kısa. Ve bu aciz bedeni taşımak bile çok yoruyor bazen.