İzindeyim:Bölüm4- Rüya görüyor musunuz?

Bölüm 4: Kanlı Tuzak
(Noktalama işaretlerinde yapay zekâdan destek aldım, bilginize)

Gece, kasabanın üzerine çöken kara bir örtü gibi ağır ve kasvetliydi. Kenan, Zehra’yı güvenli bir barakaya bıraktıktan sonra, zaman kaybetmeden asıl hedefi olan binaya doğru hareket etti. Vedat’ın ofisindeki o kasa, sadece belgelerin saklandığı demir bir kutu değil; kasabanın üzerindeki bu ölü toprağını ve Zehra’nın boynundaki tasmayı söküp alacak tek anahtardı. Adımları gece karanlığında tamamen sessizdi. Binanın arka cephesindeki havalandırma boşluğuna ulaştığında, beş yıllık maden mahkûmiyetinin ona kazandırdığı o sabrı ve soğukkanlılığı yeniden kuşanmıştı.

İçeri sızdığında bina hayaletler kasabası gibi sessizdi. Ancak bu sessizlik, Kenan’ın içindeki o keskin sezgiyi uyandırdı. Bir Sherlock Holmes titizliğiyle yerdeki ayak izlerini, duvardaki gölgeleri ve havadaki tütün kokusunu inceledi. Çok temiz, diye geçirdi içinden. Aşırı temiz. Adımlarını yavaşlattı ama artık çok geçti. Ofisin önüne geldiğinde, ağır ahşap kapı kendi kendine gıcırdayarak açıldı. İçerisi zifiri karanlık değildi; masanın üzerindeki tek bir lamba, odayı sarı ve cılız bir ışıkla aydınlatıyordu.

Vedat, masasında arkası dönük bir şekilde oturuyordu. Elindeki Adıyaman tütünü ile sarılmış sigarasından yükselen duman, odanın tavanına doğru kıvrılarak yavaşça kayboluyordu. "Bekliyordum seni Kenan," dedi Vedat, sesi odanın duvarlarında yankılanarak. "Ölü bir adamın mezardan çıkıp tekrar bu kapıyı çalacağını elbette tahmin etmiştim. Ama bu kadar aptalca bir cesaret göstereceğini bilemezdim."

Kenan geriye çekilip kaçmayı denedi ama kapı arkasından gürültüyle kapandı. Dışarıdan gelen ağır bot sesleri, binanın etrafının sarıldığını gösteriyordu. Vedat yavaşça döndü, yüzündeki o çarpık ve kendinden emin gülümsemeyle Kenan’a baktı. Masanın üzerine kalın bir dosya fırlattı. "Zehra’nın o mektuplarını okudum. Seni korumak için yazdığı zavallıca yalanları... Hepsini biliyorum. Sen o kadını kurtaracağını sanıyorsun ama buraya adım attığın an, onun için yazılan sonun başrolü oldun."

Vedat’ın işaret vermesiyle birlikte odanın karanlık köşelerinden dört iri yarı koruma fırladı. Kenan, tek kolunun verdiği dezavantaja rağmen bir an bile tereddüt etmedi. Maden ocağında kazandığı o ilkel ve sert reflekslerle ilk saldırganın üzerine atıldı, adamın dirseğini sert bir darbeyle kırıp masanın kenarına savurdu. İkinci adamın boğazına sarıldı, nefesini kesti. Ancak sayıca çok fazlalardı. Arkadan gelen ani bir demir çubuk darbesi Kenan’ın sırtına çarptı; dizlerinin üstüne kapaklandı.

Adamlar Kenan’ı yere sabitleyip acımasızca yumruklamaya başladılar. Kenan’ın ağzından sızan kan, tahta zemine damlıyordu. Bilinci yavaş yavaş kararıyor, gözünün önündeki dünya siyah ve beyaz lekelere dönüşüyordu. Vedat tepesine dikildi, eğilip Kenan’ın saçlarından tuttu ve yüzünü kaldırdı. "Şimdi söyle bakalım Kenan, o kadını bu cehennemden nasıl kurtaracaksın?"

Kenan, kanlar içindeki dudağını kenetleyip zorlukla gülümsedi. Sesi fısıltı gibi ama çeliktendi: "Sen... sandığından çok daha erken göreceksin."

Vedat sinirlenerek Kenan’ı yere fırlattı ve adamlarına emir verdi: "Bırakın bu kömür soytarısını burada rezil bir şekilde can versin. Biz şimdi o sakat kadının barakasına gidiyoruz. Bakalım o kime sığınacak."

Adamlar odadan hızla çıkarken, Kenan kanlar içinde yerde yalnız kaldı. Vedat’ın bilmediği tek bir şey vardı; Kenan, o barakaya gitmeden önce zemine eski bir madenci barutunu döşemiş ve kapı eşiğine basit ama ölümcül bir tetik mekanizması kurmuştu. Zehra güvendeydi; çünkü o patlama, Vedat’ın kurduğu bu tuzağı kendi başına yıkacaktı. Kenan, kanayan vücudunu kapıya doğru sürüklerken, bu savaşın henüz yeni başladığını biliyordu.

#tentenoviç