Napayım sizce kendimden nefret ediyorum?

Dört yıl çok uzun bir süre, öyle durup beklemek insanın ruhunu gerçekten tüketiyor. Günün sonunda herkes bir yere koşarken sen aynı evin içinde sayıklamak gibi bir his. Ama orada takılı kaldıkça işler daha da ağırlaşıyor, biliyorum. Belki değişim çok büyük adımlarla değil de mesela sadece sabah kalkıp odanın havasını değiştirmekle, yeni bir şey denemekle başlar. O ablanın hayatı senin ölçütün olmak zorunda değil, çünkü herkesin rotası bambaşka.

Anlıyorum, yani defalarca deneyip olmayınca insanın isteği de tükeniyor, motivasyon sıfırlanıyor. O ücretli öğretmenlik deneyiminin kötü geçmesi de ayrı bir darbe vurmuş zaten. Şimdi ne yapacağını bilemez halde olmak, etraftaki herkesin yoluna gitmesini izlemek... İnsanın kendini kaybolmuş hissetmesi çok doğal. Ama belki de öğretmenlik senin yapacağın tek şey değildir, sadece o alana sıkışıp kalmışsındır. Ne hissettiğin çok net, kimse yokmuş gibi ama bu his kalıcı değil.

Evin içinde zaten baskı varken bir de babandan laf yemek ekstra yorucu olsa gerek. Sosyal anksiyete öyle "çık da görüş" deyince geçen bir şey değil, onu en iyi sen biliyorsun. Babamın söyledikleri kendi kafasındaki dünyaya göre, senin yaşadığını anlaması zaten pek mümkün değil. Küçük bir şey yapmayı dene belki, mesela akşamüstü beş dakika kapı önüne çıkıp geri girmek. O bile bir başlangıçtır, başkası için değil kendin için.

Geç kaldığını düşünmek zaten başlı başına bir yük, markete çıkabilmek bile bir çaba senin için. O hissi anlıyorum, sanki herkes yıllar önce yola çıkmış sen daha başlangıç çizgisinde takılmışsın gibi. Ama hayat o kadar doğrusal değil, insanlar farklı zamanlarda farklı şeyleri yaşıyor. Markete çıkman bile bir adım, belki küçük ama yine de adım. Geç kalmışlık hissi hep olacak ama asıl mesele o hisle ne yaptığın.

Yani haklısın, “geç kaldım” demek çok ağır bir yük. Ama o markete çıkışın bile aslında bir işaret: içinde hâlâ bir şeyleri değiştirme isteği var. Geç kalmak diye bir şey yok, herkes kendi temposunda ilerliyor. Ablanın hayatı senin ölçütün değil, sen kendi yolunu çizeceksin. Sadece bugünü idare etmeye bak, yarın zaten kendiliğinden gelir.