Hayatında bir şeyleri elde etmek için gerektiği kadar çabaladığına inanıyor musun yoksa kendini mi kandırıyorsun?

2011'de evlendim. Şantiyelerde çalışıyorum. Evim Ankara 'da benim çalıştığım yerler değişiyor. Evime ay da bir veya 2 ayda bir defa gidiyorum. Sırf oğlumun ve eşimin daha iyi şartlarda yaşaması için bir şeylere çabalıyorum. En çokta oğlumun gelecekte daha rahat etmesi için çabalıyorum. Bu yüzden bir şeyler başarmak için gerektiği kadar çabaladığıma inanıyorum ve bu soruya iyi bir örnek olabileceğimi düşünüyorum. Çünkü çok şeylerden mahrum kalıyorum ve yeterince eve manevi yönden katkı sağladığımı düşünmüyorum ama sırf onların gelecekte rahat etmesi için kendimi feda ettiğimi düşünüyorum.

Yine çok güzel bir soru.

Ben, insanın gerçekten istediği hâlde başaramayacağı çok az şey olduğuna inanırım. Çoğu zaman sorun güçsüzlük değil; hedefi istekle arzu etmek yerine, sonucu bekleyip yöntemi değiştirmemektir. Duvara kafa atarak kapı açılmaz. Olmuyorsa kapıyı ararsın, kapı yoksa pencereyi, pencere de yoksa duvarın etrafından dolaşırsın. Yeter ki mazeret üretmeyi marifet sanmayasın.

Hayatımda elde ettiğim ne varsa, "vazgeçmediğim" için değil; gerektiğinde inat ettiğim şeyi bile değiştirebildiğim için elde ettim. İnsan bazen hedefinden değil, kullandığı yanlış yoldan vazgeçmelidir. Çünkü başarı, en güçlü olanın değil; şartlara en iyi uyum sağlayanın kapısını çalar. Ben bahanesi olanlardan değil, çözümü bitmeyenlerden olmayı seçtim. İnanıyorum ki insan, önce zihnindeki "olmaz"ı yener; sonra hayat zaten gerisini yavaş yavaş teslim eder.

Çabalamak mı?

Parçalıyorum resmen.

Kader gayrete aşıktır derler. Olsun istediğim her şey için mücadele etmeyi çocukluk yıllarımda öğrendim. Bu nedenle hiçbir vakit pembe dünyaların insanı olmadığım gibi ayaklarım yere basmadan da bırakmadım bu kavgayı.

Abla çabalıyorum evet ama bazen ipin ucunu bırakıyorum ne olursa olsun hesabına giriyorum o yüzden olay yine bende bitiyor