Bir "neyse" ye neler sığar?

Bazı kelimeler vardır; sözlükteki anlamı küçüktür ama insanın içinde bıraktığı iz çok büyüktür. "Neyse" de onlardan biridir. Dışarıdan bakınca sıradan bir kelime gibi görünür. Oysa çoğu zaman, söylenememiş onlarca cümlenin mezar taşıdır.

Bir "neyse"ye bazen söylenememiş bir özür, tutulmuş bir öfke, yarım kalmış bir sevda, boğaza düğümlenmiş onlarca cümle sığar. İnsan, gerçekten dinlendiğini hissettiği sürece konuşur. Anlaşılacağını düşündüğü sürece derdini anlatır. Ne zaman ki söyledikleri duvara çarpmaya başlar, işte o zaman cümleler kısalır. Önce "boş ver" olur, sonra "önemli değil"... En sonunda ise sadece "neyse" kalır.

Bence "neyse", vazgeçmenin en kibar hâlidir. Kırgınlığın bağırmayan sesidir. "Artık anlatacak gücüm yok." demenin en sessiz yoludur. Çünkü insanı en çok yoran şey, konuşmak değil; sevdiği insana kendini defalarca anlatmak zorunda kalmaktır.

Hayatta fark ettim ki insanlar ilişkilerini büyük kavgalar yüzünden değil, biriken küçük "neyse"ler yüzünden kaybediyor. Her söylenmeyen cümle, kalpte biraz daha yer kaplıyor. Sonra bir gün geliyor, insan konuşmayı değil, susmayı tercih ediyor. İşte gerçek mesafe de tam o anda başlıyor. Çünkü sessizlik bazen kilometrelerle ölçülen uzaklıklardan daha büyüktür.

Tasavvuf ehli der ki; "Dil, kalbin tercümanıdır." Belki de "neyse", kalbin artık yükünü kelimelere emanet edemediği andır. İnsan bazen konuşmayı bırakır ve meseleyi Allah'a havale eder. Çünkü her derdini insana anlatamaz. Bazı yaraları dost anlayamaz, bazı kırgınlıkları zaman onaramaz. Ama Rabbimiz, dile dökülmeyen sızıyı da, gözden düşmeyen yaşı da bilir. İnsan sustuğunda bile dua devam eder; çünkü kalbin dili, dudakların dilinden daha güçlüdür.

Bu yüzden biri size "neyse" dediğinde sadece o kelimeyi duymayın. Belki de o tek kelimenin ardında, saatlerce anlatılabilecek bir hikâye vardır. Bazen bir insanın en büyük çığlığı, sesini yükselttiği an değil; sadece "neyse" deyip sustuğu andır.

Ben artık şuna inanıyorum: İnsan sevdiğini bağırarak değil, susarak kaybeder. Ve bazı "neyse"ler vardır ki, içinde bir özrün ağırlığını, bir vedanın hüznünü, bir duanın sessizliğini ve koskoca bir ömrün yorgunluğunu taşır.

Neyse...

Neyse kelimesini kimin kullandığına göre değişebilir. Fazla donanımlı ve kendini ifade edebilen birisi binlerce soz barındırabilirken bazıları sadece kendilerini ifade edemez ya da uğraşmak istemez. Kolay kolay neyse ya demem. Diyorsan değmeyeceğine inanıyorumdur ya da konusmayı bitirmek istiyorumdur dolayısıyla çokta beni temsil eden bir kelime değil.

Benim boynumu merhametim büktü, yoksa bende herşeyin farkındayım.