Yarım kalan hikâyeler mi daha çok acıtır, hiç başlamayanlar mı?

Sonra duygusuz erkeler oluyoruz.

Siz bilirsiniz.
Haklı olma isteğine devam edebilirsiniz.

Buna çaba harcıyorsanız doğru yoldasınız.
Süper.
Başlamak bitirmenin yarısı derler.
Yolunuz açık olsun.

Rica ederim.

Sorunuz içinde teşekkür ederim.
Devamı gelmesi dileğiyle.

Haklı olduğun taraf var. "Keşke" dememek için denemek gerekir. Ama her denenen hikâye de tamamlanmıyor. Benim kastettiğim, insanın içine yerleşen acının türüydü.

Hiç başlamayan hikâyeler "Acaba ne olurdu?" diye düşündürür. Yarım kalanlar ise "Oluyordu da neden bitti?" diye. İkisi de farklı yerden can yakıyor; ben sadece yarım kalanların izinin daha uzun sürdüğünü düşünüyorum.

Sanırım ayrıldığımız nokta da tam burası. Ben "Denemeyin." demedim; sadece hangi acının daha uzun sürdüğünü düşündüğümü söyledim.

Ben de denedim, bitti... Acısı kolay geçmedi, belki de hâlâ tam geçmedi. Ama dönüp baktığımda yine aynı cümleyi kuruyorum: "İyi ki denemişim." Çünkü başarısızlığın acısı zamanla hafifliyor; hiç cesaret edememenin "Keşke..."si ise bazen ömür boyu insanın peşini bırakmıyor.

İyi ki...

Aynen doğru :))

Alla alla hiç öyle bir ontiba uyanmadı ama :))

Yap yap tövbe et ne güzel dünya :))

Saç olayından gıcıklık yapmam lazım di hakkımı burada kullandım :))

Teşekkür ederim :))