Hepsini okumayın bence?

Hayat bana bu yıl fazlaca ağır gelmeye başladı. İnsanlardan soğudum. Asosyal olmak istiyorum. Ama engelim yüzünden annem evde yalnız bırakmıyor, her yere götürüyor. Kimseyi sevmiyorum, istemiyorum. Engelim el ele tutuşarak destekli yürümek. Süslenmeyi, giyinmeyi seviyorum ama içten içe hep bir boşluk var. Her şey yarım gibi. Kimseye inanmıyorum, güvenmiyorum. Bazen nefret ediyorum. İleride yalnız kalacağımı biliyorum, ailem bir gün olmayacak. Kalabalığın içinde yalnız hissediyorum. Çekiyorum kendimi her şeyden. Gerçekleştiremediğim, gerçekleştirmek istediğim her şey için biraz daha üzülüyorum gün geçtikçe. Potansiyelime çıkamamak beni üzüyor. Üniversite sınavına girdim, sonucu bekliyorum, çok da iyi gelmeyecek gibi. Hayalim olan bölüm bedenime uygun değil. Kendimle barışık olmadığımı, hastalığımı kabullenmediğimi söylüyor herkes. Oysa öyle olsa çıkar mıyım dışarı? Herkese muhtacım bazı konularda. Aileme hep muhtaç kalma gerçeği... Kardeşlerim benden küçük ama onlardan yardım alıyorum. Namaz kılmak istiyorum ama yere oturup kalkamadığım için, zorlandığım için kılmıyorum. Oturarak kılsam lezzet alıp huzura erişemiyorum. Dünya dar geliyor. Hiçbir yere ait hissedemiyorum. Bunları yazarken ve paylaştıktan sonra da dünya dönmeye devam ediyor, edecek. Ama hiç kimse beni bilmeyecek. İçimi dökmek istedim. Her şey anlamsız geliyor.