Farkındalık ve hayal kırıklığı?

Gerçekten çocukken her şey yapılabilir gelirdi. Büyüyünce her şey mümkün olacakmış gibi. Ama zaman o kadar hızlı geçiyor ki nasıl ve ne ara büyüdüğümüzü bile anlayamıyoruz.

Tam olarak adaptasyon yaşları diyebiliriz. Sorunluluğun daha az olduğu, hayata daha toz pembe baktığımız o yaşlardan; sorumlulukların arttığı ve gerçeklik algımızın yeniden şekillendiği yaşlara geçiş yapıyoruz ve ben de tam olarak bunu yaşıyorum

24 yaşındayım ve benim farkına vardığım en büyük hayal kırıklığıysa çocukken kusursuz sandığım insanlar vardı. Her şeyi bilen, her zaman doğru karar veren, hiç yanılmayan insanlar gibi görünürlerdi. Büyüdükçe onların da hata yaptığını, korktuklarını, bazen bencilleştiklerini ve hayatı çoğu zaman deneme yanılmayla yaşadıklarını gördüm. Sanırım insanı en çok sarsan şey de bu oluyor; çocukluğunda sığındığın o sağlam dağların aslında zamanla çatlakları olan insanlar olduğunu görmek. O an anlıyorsun ki yetişkin olmak, kusursuz insanlarla aynı dünyayı paylaşmak değil; herkesin eksikleriyle yaşamaya çalıştığı bir düzenin içine adım atmakmış. Bunu kabullenmeye çalıştığım bir süreçteyim maalesef

Teşekkür ederim. Hemşireyim. Anonim kalmayı tercih ediyorum 😔