İnsan bazen neden kendisine iyi gelmeyen şeyleri bildiği hâlde bırakamaz?

İnsanın kendisine iyi gelmeyen bir şeyi bırakması, bazen dışarıdan göründüğü kadar basit olmuyor. Çünkü insan sadece zarar gördüğü yere değil, oraya verdiği emeğe, kurduğu hayale, bir zamanlar iyi hissettiren hâline de tutunuyor. Bazen bile bile kalıyoruz; çünkü içimizde bir yer hâlâ düzelir diye bekliyor, bir yer de o kadar zaman boşuna mıydı diye kabullenmek istemiyor. Asıl zor olan şey bırakmak değil belki de, artık iyi gelmediğini kendine tamamen itiraf etmek. Sizce insan kendisine zarar verdiğini bildiği hâlde bir şeyden neden bu kadar zor vazgeçer?