Koptuğumuzda mı zindandayız? Yoksa bağlıyken mi?

İkisini de doğru ve yerinde yapmayan birinin yine zindana girmesi tesadüf olabilir mi?
Hayatın bir gerçeği de bir dakika sonrasını bilmeden yaşamak değil midir.
Peki bunu biliyor olmamıza rağmen olduğumuz yerden hiç bir kıpırtı ibaresi göstermeden yaşamak vicdanlarda kalabilir mi.
Lütfen bir dakika düşünelim.
İstediğimiz , arzu ettiğimiz şeyler var gerek kendimiz gerekse hayatın içinde gerçekleşmesini umud ettiğimiz.
Ancak hep bir şeyler olsun diye bekleme modunda kalmak,
Bunu doğru zaman , doğru insan diyerek sürdürmek.
Zaman bu istek ve tercihlerdeki gibi bizi bekliyor mu.
Hata bir defa yapılır ve değiştirilebilir.
Fakat hiç yapmazsak doğru olma ihtimalini ortadan kaldırmış olduğumuzu bize unutturamaz.
O nedenle zaten insan keşke diye bir kelimeyi kullanma gereğini hisseder.
İnsan Yanlışa koşarsa kendini zindana sokar , yanlışa bağlı kalırsa da kendini zindanda tutar.
O yüzden tecrübe diye bir şey var.
O yüzden hata , o yüzden yanlış diye bir şey.
Bunlarını unutmadan , emin adımlarla istediğimize ve akabinde tercih ettiğimiz şeye sımsıkı sarılarak kendimizden emin hareket etmek zorunda olmamız gerekmez mi.
Sevmek ve sevilmek eşit şekilde karşılıklı hissedilen ve ifade edilen duygu olduğu sürece her şey yerli yerinde yaşanmasına kimse engel olabilmiş ki geçmişten şu zamana kadar.

Belki de insan en çok bir şeyin yokluğuna bağlanır. Var olan bir şey her an değişebilir bize ters yapabilir ama yokluk asla ihanet etmez. İnsan bazen birinin varlığından çok, yokluğuna sadık kalır. En güçlü bağ yokluğun verdiği boşluğa duyulandır. Perdeyi kaldırmak büyük bir cesaret haklısınız. Ama perde kalktığında gördüğümüz o çıplak gerçeklik bizi hemen özgürleştirmez sadece zindanın duvarlarını görünür kılar. Bağlıyken o duvarları sarmaşıklarla kaplı bir saray sanıyorduk. Koptuğumuzda ise parmaklıkların demir soğukluğuyla yüzleşiyoruz. Duvarı görmek özgürlüğün ilk şartıdır ama can yakar. Yani ne kopabiliyorsun ne de tamamen bağlanabiliyorsun. Kopmak bağın yok olması değil sadece yön değiştirmesidir. Bağlanırken dış dünyaya körleşiyorsun kopunca ise kendi içimizdeki o derin mahkumiyetle baş başa kalıyorsun. O yüzden hangi zindanın gardiyanı olmayı seçiyorsun? Kopmak mı bağlılık mı?

Bence asıl zindan, bağlanmak değil; kendimizi o bağın içinde kaybetmektir. Bir insana, bir düşünceye ya da bir hatıraya bağlanabiliriz. Ama özgürlüğümüzü, benliğimizi ve huzurumuzu onun varlığına teslim ettiğimiz anda görünmez bir kafes kurmuş oluruz.

Kopmak bazen özgürleşmek değildir; sadece zincirin diğer ucunu elimizde taşımaktır. Çünkü insan fiziksel olarak uzaklaşsa da zihni ve kalbi hâlâ oradaysa, aslında kopmamıştır.

Gerçek özgürlük ne bağlanmamakta ne de kopmaktadır. Bağlıyken de kendin kalabilmek, gerektiğinde de yıkılmadan bırakabilmektir