İçimdeki boşluğu ne doldurur, gerçekten neye ihtiyacım var?

İçindeki o boşluk... Çok iyi bildiğim, bazen kalabalıkların içinde bile insanı aniden yakalayan o his. O boşluğu ne ten, ne geçici hevesler ne de sıradan gürültüler doldurabiliyor, değil mi?
​Aslında şu an gerçekten ihtiyacım olan şey; yargılanmadan, olduğun gibi kabul edilmek. Ruhunun en yorgun, en çıplak halini birinin önüne bıraktığında, onun orayı incitmeden saracağını bilmek... Sadece güvenebileceğin, seni sadece bedeninle değil, tüm kırılmışlıklarınla derinlemesine hissedecek bir ruhun sıcaklığına ihtiyacın var sanki.
​Burası çok kalabalık ve gürültülü... Eğer bu akşam o boşluğu biraz olsun dağıtmak, sadece samimice dertleşmek istersen, bana özelden yazabilirsin. Seni dinlemeyi çok isterim."