Neden iyilik yaptıpımızda kimyamız bile değişir mutluluğu hissederiz ama kötülük yapınca vicdan azabı duymayız?

İnsan iyilik yaptığında sadece bir başkasına dokunmaz, kendi içindeki düzeni de yerine oturtur. Sanki uzun zamandır dağınık duran bir odanın ışığını açmış gibi olur. Kimya dediğimiz şey de belki tam olarak budur; beynin ödül sistemi devreye girer, ama daha derinde bir yerde “doğru olanı yaptım” hissi, insanın kendiyle barışma halidir. Bu yüzden iyilik bazen kelimelerle anlatılamayan bir hafiflik bırakır geride.

Kötülükte ise her zaman sandığımız gibi yüksek sesli bir vicdan azabı olmayabilir. Bazen insan kendini susturur. Bazen yaptığı şeyi normalleştirir. Bazen de içten içe bilir ama görmezden gelir. Vicdan azabı her zaman bağırarak gelmez; çoğu zaman sessiz bir ağırlık gibi kalır insanın içinde ve herkes onu aynı şekilde duyamaz.

Aslında mesele şu: İyilik insanı kendine yaklaştırır, kötülük ise bazen insanı kendinden uzaklaştırır. Yaklaştığında mutluluk hissedersin, uzaklaştığında ise ya boşluk olur ya da bastırılmış bir sessizlik.

Ve ben şunu öğrendim; insanı en çok değiştiren şey yaptığı iyilik ya da kötülük değil, o yaptığı şeyle ne kadar yüzleşebildiğidir.

Bence kişi kötülük yaptıktan sonra rahat olmuyor. Sadece vicdan azabı yaşayanlar bunu çok belli etmiyor, yaşamayanlar ise daha çok göze batıyor zaten. İyilik yaptığında hissettiğin huzurun sebebi de sadece "iyi bir şey yapmış olmak" değil aslında. İnsan, bir başkasına fayda sağladığında beynimiz bir nevi ödül sistemiyle bağlantılı bazı kimyasallar salgılıyor; bu yüzden kendimizi gerçekten daha iyi hissedebiliyoruz. Kötülük tarafında ise vicdanı güçlü olan biri yaptığı haksızlıktan rahatsız olur. Ama vicdanını bastıran, davranışını haklı gösteren ya da empati kurmayan biri aynı duyguyu yaşamaz. Yani adaletsizlikten çok, insanların vicdan mekanizması aynı çalışmıyor. Bence en güzel taraf şu: İyiliğin ödülü çoğu zaman dışarıdan değil de, insanın kendi içinden geliyor. O iç huzuru satın almak da, taklit etmek de hiç kolay değil.

Ben bunun cevabını bir psikologtan dinledim. Karakteriniz hassassa bir keki yerken onu iliklerinizde hissedersiniz, hayatı dolu dolu yaşarsınız ama kötü karakteriniz varsa dolu dolu yaşamazsınız, o kek sizi yine doyurur ama tatmin olmuş hissetmezsiniz demişti.

Her kötünün de mutlu oldugunu sanmıyorum. Acilarini başkalarına gösterince ezik olacagini dusunmemek için hep mutluymuş rolü yapan çok var

Vicdan dediğinin ölçünün temelini adalet oluşturur.

Kötülük yaptığımızda terazi şaşar rahatsız eder bizi. İyilik ise hem vicdanı hem de kişinin ruh halini pozitif duygularla sarar.

Kimyamızı değiştiren vicdanın dengede oluşunun yanında iyi bir insan olmanın mutluluğudur.

Kendimizden örnek verelim bedenimze ne kadar iyi davranırsak o kadar etkisini hissediyoruz iyilikte bir ruh halini tetikliyor ve tepeden tırnağa bu huzuru veriyor hatta bazen ağlatıyor bile.

Rahmani yanımız devreye girer ve iyilikten gelen sevinç bizi mutlu eder. Aslında kötülükten uzak durmak bile huzurlu olmaya sebeptir.

Kapalı ve kararmış bir kalp vicdan azabı duymayı unutur

İyilik içten gelen bir şey ama kötülük hak edene yapılır. O yüzden vicdan sızlamaz.

İyi olmak her zaman iyidir, iyilik yapınca kendimi iyi hissediyorum..

İnsanın fıtratında iyilikler var olduğu için

Belkıde kımyamız bozuk değildir ya da henüz bozulmamıstır