Biraz motivasyona ihtiyacım var, kim ilgilenir?

Herkes “iyi ol” diyor…
Ama kimse “nasıl iyi olunur” kısmında yanında kalmıyor.

Bazen motivasyon aramıyorum aslında.
Sadece içimdeki kalabalığın susmasını istiyorum.

“Hafızamı silmem lazım…”
dedim bir gün.

İnsanları değil…
Onların bende bıraktığı ağırlığı.

Çünkü bazı insanlar gitmiyor.
Sadece sessizce içimizde yaşamaya devam ediyor.

Ve en garibi şu:
En çok da unutamadıklarımız yormuyor…
en çok, affedemediklerimiz yoruyor.

Motivasyon mu?

Bir video değil.
Bir söz değil.
Birisi gelip “her şey düzelecek” demesi de değil.

Motivasyon bazen sadece şudur:
Bugün de dağılmadan durabilmek.

“Kim ilgilenir?” diyorsun…

Çok kişi değil.
Bunu kabullenmek zor.

Ama gerçek şu:
Herkesin hayatında çok insan olur…
ama herkesin yarasını taşıyan tek bir kişi vardır.

O da sensin.

Geçmiş silinmiyor.
Ama etkisi değişiyor.

Aynı hatıra…
bir gün can yakıyor,
bir gün sadece “olmuştu” oluyor.

İşte orası dönüşüm.

Belki bugün toparlanmayacaksın.
Belki hiçbir şey yolunda hissettirmeyecek.

Ama yine de bir şey var:

Devam eden insan, bitmemiş insandır.
Ve bitmemiş insanın hâlâ şansı vardır.