Zoru sever misin?

Benc, zoru severim tabii ama günün sonunda Allahü Teâlânın takdiri neyse o olur, onun üstüne laf söylenmez. Hayat bu, her zaman senin planladığın gibi gitmiyor; bazen rüzgara karşı yürümeyi, dik durmayı bileceksin. Karşına bir engel çıktığında hemen pes etmek, sağa sola savrulmak bana yakışmaz. Zorluk dediğin şey insanı ezip geçmek için değil, içindeki o asil ve sarsılmaz duruşu ortaya çıkarmak için karşısına çıkar. Mertçe, hakkını vererek mücadele edersin; gerisini de yukarıya bırakırsın.
Gidip de olmayacak duaya amin demek ya da boş bir kibirle kafayı duvara vurmak değil amacım. Benim olayım şu: Adaletli olacaksın, kendine ve çizgine saygın olacak. Hayatı çok kasarak, kitaptan ezberlenmiş yapay cümlelerle yaşamaya gerek yok; yeri geldiğinde hafif bir tebessümle, o ince mizahla dalganı da geçeceksin ama ağırlığını, o asil duruşunu asla bozmayacaksın. Kendine güvenen insan, bağırıp çağırmaz; sessizce ve kararlılıkla yolunda yürür. Kısacası, önüme ne çıkarsa çıksın başım dik karşılarım, elimden geleni ardıma koymam. Gerisi takdir-i ilahi, boynumuz kıldan ince.