Sözünün eri misin?

"Sözünün eri misin?" sorusu, aslında karşındakinin sana "Sana ne kadar sırtımı yaslayabilirim, hayatın getirdiği fırtınalarda rüzgara göre yön mü değiştireceksin yoksa durduğun yerde sağlam mı kalacaksın?" diye sorma şeklidir. Benim için bu kavram, büyük ve şatafatlı yeminler etmekten ziyade, günlük hayatın o küçük, sıradan ve kimsenin seni izlemediği anlarında saklıdır. Mesela haftalar öncesinden sözleştiğin bir buluşma için cumartesi sabahı yataktan kalkmak istemediğinde o tembelliğe yenilmeyip gitmek, gün içindeki yoğun koşturmaca arasında birine "yarım saate arıyorum" deyip o telefonu mutlaka açmak ya da kimsenin ruhu duymayacak olsa bile bir hatanın sorumluluğunu dürüstçe üstlenmek gerçek bir sözünün eri olma profilidir. İnsanlar senin ağzından çıkan en ufak bir cümlenin bile bir ağırlığı olduğunu bildiklerinde, aranızda kelimelerle tarif edilemeyecek kadar güçlü bir güven bağı kurulur.

Tabii ki insanız; bazen hayat önümüze öyle engeller çıkarır ki elimizde olmayan sebeplerle verdiğimiz sözleri tutamayabiliriz. Ama öyle bir durumda bile köşe bucak kaçmak veya bahanelerin arkasına sığınmak yerine, karşımdaki insanın karşısına çıkıp dürüstçe, "Sana bu sözü vermiştim ama şu an elimde olmayan şu sebepten ötürü gerçekleştiremiyorum, telafi etmek için ne yapabilirim?" diyebilmek de bu omurgalı duruşun bir parçasıdır. Kısacası, kelimelerim benim imzam gibidir; kolay kolay söz vermem, verdiğim zaman da o sözü yerine etmek için gerekirse kendi konforumdan, uykumdan veya zamanımdan seve seve harcarım. Çünkü rüzgarın ne yönden estiğine ya da o anki keyfimin yerinde olup olmadığına bakmaksızın kendi sözünün arkasında durabilmek, günün sonunda yatağa başını koyduğunda hissettiğin o paha biçilemez kendime saygı duyma duygusunu beraberinde getirir.