Sorulayalım, düşünelim bir yere varamazsak da olur bence.. arkadaşlar ben sadece soruyorum üretiyorum soruları benden bağımsız cevaplayın. Geçen ötenazi intihar sorusu sorduğumda bana yazanlar oldu 😅🥳

Aşk İlişkileri
Bebek Bakımı
Cam Cilt
Üniversite Tercih
Gündem
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer Sorulayalım, düşünelim bir yere varamazsak da olur bence.. arkadaşlar ben sadece soruyorum üretiyorum soruları benden bağımsız cevaplayın. Geçen ötenazi intihar sorusu sorduğumda bana yazanlar oldu 😅🥳

Sanırım önce kimseden hesap soramazdım, bir süre sadece susup düşünürdüm. Çünkü böyle bir şeyi öğrenmek öfkeden çok boşluk hissi verirdi. Sonra da hayatı bana gösterene değil, bu döngüde kendimi neden hep aynı yerden kırdırdığıma bakardım. En büyük hesap bazen insanın kendiyledir.
Eğer hayat denilen şey gerçekten sadece 1 gün olup, bize sürekli aynı anılar, aynı sahneler, aynı hikâyeler izlettiriliyorsa… ilk yapacağım şey hesap sormak değil, önce kontrol panelini bulmaya çalışmak olurdu.
Muhtemelen “pause” tuşuna basıp etrafa bakardım:
“Bir dakika… bunu kim döndürüyor?” diye.
Sonra anlar gibi olurdum. Burası bir sistemse, bunun yöneticisi vardır. Ama öyle öfkeli bir şekilde değil, daha çok mahallenin interneti kesilmiş de modem arar gibi sakin bir panikle yaklaşırdım konuya.
Ve hesap sormak yerine şu soruyu sorardım:
“Abi tamam da… aynı bölümü tekrar tekrar izletiyorsanız, en azından bir sonraki sahneyi biraz daha heyecanlı yapamaz mısınız?”
Ama en son noktada şunu fark ederdim:
Belki de kimse bize aynı şeyi izletmiyor… biz “kaçırdıklarımızı” fark etmek için aynı sahnede kalıyoruz.
O zaman hesap sorulacak biri kalmazdı. Sadece biraz daha dikkatli izleyen ben olurdu.
Hayat sadece 1 günse ve aynı hikayeler tekrar tekrar oynatılıyorsa hesap soracağım kişi yoktur çünkü sahnenin sahibi ben olurum. Bana gösterilen değil benim seçtiğim an gerçek olur
Bu durumu sorgulamaya girişirken kendimi bulurdum. Hayat bir gün olabilir demek ki kalbimizde kapladığı alan daha geniş ve anlamlı. Kapsayıcılığı geniş olmalı ki bu kadar bizimle iyiyse kötüsüyle. Ben böyle düşünürdüm. 🎈
Cevap
10Cevap
Bunu yapan kimse tepesine çökerdim ama ben Allah'a inanırım o yüzden hesap soracağım bir konu yok hesabı o sorar ben değil
Bunu öğrensem aslında “birinden hesap sormak”tan çok, bunun neden böyle kurgulandığını anlamaya çalışırdım. Çünkü eğer hayat tek bir gün ve her şey tekrar eden bir döngüyse, burada bir “suçlu” aramak yerine sistemin amacını sorgulamak daha anlamlı olurdu. Ama dürüstçe bakarsak, böyle bir düzende hesap sorabileceğin net bir kişi ya da merci de olmazdı. Çünkü anılar, seçimler ve yaşananlar zaten o döngünün parçası olurdu; yani hem soruyu soran hem de cevabın içinde olan bir yapı gibi. Belki de asıl soru şu olurdu: “Ben bu tekrarın içinde neyi farklı yaşayabiliyorum?”
Immm üzerinde düşünülmesi gereken ağır bir soru bu benim adıma. Sanıyorum kimseye hesap sormadan tebessüm edip yoluma bakardım
Kendime, aklıma, zihnime hesap sorarım. Bunu şimdiye kadar nasıl anlayamadım diye.
Kelebek tek bir günde koca bir ömrün neşesini, aşkını ve vedasını yaşayarak gün batımını bir son değil, tamamlanmış bir şaheser gibi karşılar.🦋
Kendimden sorardım
Hep aynı hikaye uzerinden hayati yaşıyoruz zaten
Oynamayın şu saatle zamanla falan bozdunuz yine
Çok çektim bu hayattan, bazen sorguluyorum..
Ailemden herhalde
Bunu anlamalıydım...
Üst seviyede insanlar yönetiliyor
Kimsrden
TFF den
Bilemedim
Kendi cevabını paylaşmak ister misin?