En çok nerede mutlu oluyorsun?

Ben en çok odama çekilip ilmihal bilgileri öğrenirken huzur buluyor, orada gerçekten mutlu oluyorum insanın kendi kabuğuna çekilmesi, dışarının o bitmek bilmeyen gürültüsünden, gereksiz dedikodularından ve samimiyetsiz kalabalıklarından uzaklaşması muazzam bir lüks. Odaya geçip kitabımı açtığımda, sanki dünya dışarıda kalıyor ve ben asıl olmam gereken yere, yani kendime dönüyorum.
Açıkçası, başkalarının ne düşündüğü ya da hayatı nasıl tükettiği beni pek ilgilendirmiyor. Benim doğrum, benim alanım burası. İlmihal okurken hem zihnimi netleştiriyorum hem de hayata karşı duruşumu, hakkaniyetimi ve asaletimi besliyorum. Kitabi, süslü cümlelere hiç gerek yok; içimden gelen ses bana nerede güçlü ve dik durduğumu çok net söylüyor zaten.
Dışarıda herkes bir rolün peşindeyken, ben odamda, o sessizliğin içinde hem ağırbaşlılığımı koruyorum hem de ruhumu dinlendiriyorum. Arada bir hayatın bu koşturmacasına bıyık altından gülüp geçmek de işin mizahi, keyifli tarafı tabii. Kendi dünyamda, kendi doğrularımla kurduğum bu alan bana yetiyor. İnsanın ne istediğini bilmesi, kimseye eyvallahının olmaması ve kendiyle baş başayken bile böyle asil ve cesur hissedebilmesi bence gerçek mutluluğun ta kendisi diyorum ben 🙂

Muhtemelen, gün batımının denize en güzel vurduğu, sessiz ama canlı bir kıyı kasabasında, eski ama içinde yaşanmışlık kokan ahşap bir evde mutlu olurdum nedeniyse yıldızların yeryüzüne en yakın olduğu, dalgaların sesinin bir müziğe dönüştüğü o anlarda insan, kendi içine en çok dönebiliyor bir elimde her zaman çok sevdiğim bir kitabım olduğu, belki bahçesinde biraz toprakla uğraştığım, akşamları ise bir sevdiğimle hiçbir şey konuşmadan sadece o sessizliği paylaştığım bir hayat bu beni ziyadesiyle bahtiyar eder..