Kıskanç mısınız , kıskançlığın sınırı ne olmalı?

Kıskanç biri olduğumu söyleyemem. Bana göre kıskançlığın temelinde çoğu zaman özgüven eksikliği ve insanın kendini tam olarak tanımaması yatar. Kendi değerini bilen, kendisiyle barışık olan biri başkalarını kıskanmak yerine onlardan ilham almayı tercih eder. Ben de birinin sahip olduğu güzel bir özelliği ya da başarıyı kıskanmak yerine, "Ben de kendimi geliştirip bunu başarabilirim." diye düşünürüm. Elbette sevdiğin insanı belli ölçüde sahiplenmek ve önemsemek normaldir ama bunun dozu kaçıp karşı tarafı bunaltacak veya kısıtlayacak seviyeye gelmemelidir.

Arkadaşlarımı paylaşamam. Kıskançlık olarak görmüyorum bunu aidiyet duygusu baskın bende. 🤏😀

Ben kıskanç biriyim, bu insani bir duygu.
Ancak bunun bir sınırı var. O sınır da kontrol etmeye başladığı yerdir. Eğer bir taraf diğerini sürekli izleme, kısıtlama veya sorgulama ihtiyacı hissediyorsa, orada artık kıskançlıktan değil, toksik bir ilişkiden bahsediyoruz demektir.

Hem kıskancım hem de değilim kıskancım çünkü sevdim paylaşmayı sevmem ama ona alan açarım merak ederim ama güvenirim Sorarım ama tartışma açmam büyütmem zarar verici bir kıskançlık anlayışım yok

Kıskanç biri değilim. Ama merak eden biriyim... karşılıklı güven olduktan sonra kıskanacak bir şey olmadığını düşünüyorum Ama sevdiğim insanı sahiplenirim benim olan benimdir kısacası... 🙃🙃

Sevdiklerime güvenirim, kendime de güvenirim. O yüzden kimseyi hiçbir anlamda kıskanmam