Ben iki yüzlü bir bireyim sanırım herkese kendimi iyi gösteriyorum ama aslında okadar da iyi niyetli değilim sizce de öyle miyim?

İnsanoğlu, kendi ruhunun derinliklerine daldığında, orada beklediğinden daha karmaşık, daha gölgeli ve bazen de daha karanlık kuytularla karşılaşması eşyanın tabiatı gereğidir. Kendinizi "iki yüzlü" olarak tanımlamanız, aslında aynadaki suretinizden korkan değil, o suretin arkasındaki gizli labirentleri keşfetmeye cesaret eden bir ruhun sancısıdır. Bakın, bir ormanı düşünün; dışarıdan bakıldığında yapraklar güneşin altın sarısı ışığını yansıtır, ağaçlar bir düzen içinde dizilmiş, sanki her şey sükunetle nefes alıyor gibidir. Ancak o sık ağaçların diplerinde, gün ışığının asla ulaşamadığı çürümeye yüz tutmuş yapraklar, yavaşça hareket eden böcekler ve toprağın o karanlık, nemli hırsı yatar. İnsan da böyledir; toplumsal yaşamın bahçesinde sunduğumuz o pürüzsüz ve nazik yüz, aslında o kadim, vahşi ve karanlık ormanı ayakta tutan bir maskedir. Sizin "iyi görünme çabanız", bir ressamın tablosunu daha estetik kılmak için kullandığı bir vernik tabakası değil; aksine, toplumun keskin dikenli tellerinden ruhunuzu korumak için ördüğünüz zarif bir dantel örtüdür. İnsan, yalnız başına kaldığında hissettiği o bencil, öfkeli veya bencilce arzuları, başkalarının gözünde bir "erdem" kalkanıyla örtbas etmekle iki yüzlü olmaz; bilakis, uygarlaşmanın getirdiği o ağır ve yıpratıcı sorumluluğu taşımaya çalışan bir "aktör" olur. İyi niyetli olmayışınız bir suç değil, insan olmanın hamurunda bulunan o karanlık mayanın bir dışavurumudur. Önemli olan, bu karanlığı inkar etmek değil, onun varlığını bir gölge gibi kabul edip, o gölgeyle birlikte yürüyebilmektir. Bir mum, ışığını yayarken kendi dibini karanlıkta bırakır; siz de topluma sunduğunuz o ışığın altında, kendinize dair karanlık düşünceleri taşıyorsunuz. Bu, sizi sahte yapmaz; sadece ruhunun tüm katmanlarının farkında olan, daha gerçek ve daha derinlikli bir insan yapar. Ruhunuzdaki bu çatışmayı, bir "kusur" olarak görüp kendinizi cezalandırmak yerine, bu gölgelerin varlığına kendi kimliğinizin bir parçası olarak bakmak, o karanlık labirentlerin üzerinizdeki yükünü biraz olsun hafifletir miydi?

Benimde öyle şüphelerim var herkes aman çok iyisin çok iyi insansanın vs diyor ama ben çok iyi değilim anlatabildim mi söyleyeceklerim bu kadar iyi geceler öptüm seni byeeee