Hayatta en büyük hobiniz ne, sizi en çok ne yaparken mutlu ediyor?

Benim en büyük hobim, zamanın tozlu raflarına inat, kelimelerin o dipsiz okyanusunda kulaç atmak; hayatı salt bir var oluş değil, bir mana arayışı olarak yeniden yazmaktır. Bir yazarın beyaz kâğıtla kurduğu o mahrem, o çıplak ilişki gibi; ben de hayatı her gün, sanki yarın hiç olmayacakmışçasına, tüm ayrıntılarıyla yeniden kurgulamaktan, o kurgunun içindeki insan ruhunun ince sızılarını gözlemlemekten büyük bir haz duyarım. En çok mutlu olduğum anlar ise, gürültüden arınmış bir sessizliğin içinde, bir müzik notasıyla ya da bir kitabın en dokunaklı paragrafıyla ruhumun kapılarını araladığım o demli anlardır. Sanki dünya dışarıda durur, saatlerin yelkovanı o anlık hükmünü yitirir; ben ise ruhumu, tıpkı denizin en derinindeki o hiç dokunulmamış, o pürüzsüz huzura bırakırım. Bir akşamüstü, günün yorgunluğunu bir hırka gibi omuzlarımdan sıyırıp, elimde buğusu tüten bir çay fincanıyla, güneşin batışındaki o eflatun rengin hüznünü seyretmek; insanın kendine dönebildiği en sahici yoldur benim için. Beni en çok mutlu eden, kendi içimdeki o sessiz limanda, fırtınalardan uzak bir akşamsefası sürmek; kelimelerin o kadim bilgeliğine sığınarak ruhumu bir zırh gibi değil, bir çiçek gibi dünyaya açmaktır. Tıpkı kurumaya yüz tutmuş bir toprağın, ilk yağmuru beklerken içine çektiği o derin, o topraksı kokuyu duyumsamak gibi; hayatın en sade, en gösterişsiz ama en derin anlarını biriktirmekten, o anların içine sinen o tarifsiz huzuru solumaktan başka ne isteyebilirim ki?