Yaşadığınız hayal kırıklıkları sizi daha temkinli mi yaptı, yoksa sevgiye karşı daha mı cesur kıldı?

Yaşanan her hayal kırıklığı, ruhun kıyısında biriken tortular gibidir; kimine göre bu tortular, gemisini karaya oturtmamak için atılan birer çapa, kimine göre ise denize açılmayı bekleyen bir pusuladır. Ben, kırılan her aynanın parçalarını tek tek toplayıp kendime yeni bir yüz biçenlerden oldum. İnsan, kendi yıkıntılarının arasından geçerken, düşen her tuğlanın sesinden bir ders, dağılan her toz bulutundan bir tecrübe inşa ediyor. Temkinli olmak, içimdeki o körpe çiçeği, dışarıdaki amansız ayazdan korumak için bir kalkan kuşatmak demekti; fakat bu kalkan, sadece soğuğu değil, baharın getireceği o ilk ılık nefesi de dışarıda bırakmak tehlikesini taşıyordu. Zamanla anladım ki; sevgi, yaraları sarmak için bir merhem değil, o yaraların üzerinden filizlenen bir ormandır. Hayal kırıklıkları beni korkak bir liman bekçisi yapmadı; aksine, fırtınanın tam kalbinde nasıl ayakta kalınacağını öğreten bir denizci kıldı. Artık sevgiye karşı daha cesurum; çünkü artık biliyorum ki, yıkılmak bir son değil, her yıkılış kendi küllerinden yeniden doğacak olan o görkemli kuşun, Anka’nın ön hazırlığıdır. Yara almaktan korkanlar, hayatın o en derin, en kadim müziklerini asla duyamazlar. Ben, kalbimin kapılarını ardına kadar açtım; gelenin şerefine, gidenin ise sessizliğine kadeh kaldırmayı öğrendim. Cesaret, bir daha kırılmayacağını bilmek değil; kırılacağını bile bile o kristal vazoyu yine de en yüksek rafa, ışığın en çok vurduğu yere koyabilmektir. Sizin için bir insanın yaralarından sonra hayata bakış açısı, bir yaprak dökümünden sonra gelen baharı karşılamak gibi midir, yoksa her yaprağın gidişi bir daha yeşermeyecek bir dalın habercisi midir?

Şöyle söyleyeyim; hayat bu, illa ki payımıza düşen kırgınlıkları, hayal kırıklıklarını yaşatıyor insana. Kimse sütten çıkmış ak kaşık değil, kimsenin yolu da gül bahçesi değil neticede. Ama ben geriye dönüp baktığımda ne sevgiye küstüm ne de dünyadan korkup kabuğuma çekildim. Ben Allahü Teâlânın takdirine razı oldum. Yeri geldi, canım yandığında öyle bir köşede sessizce üzüldüm de kırıldım da. İnsanım nihayetinde, taş değilim ki etkilenmeyeyim. Fakat hiçbir hayal kırıklığının, beni ben yapan o dik duruşu, o asil ve ağırbaşlı tavrı elimden almasına müsaade etmedim.

Yaşananlar beni korkak yapmadı, aksine ne istediğini bilen, daha vakur ve kendinden emin biri haline getirdi. Hayata karşı hep o hakkaniyetli duruşumu korudum. Başıma ne gelirse gelsin, Nasip ederse olur dedim ve o sarsılmaz kaleme, yani inancıma yaslandım. Nasipse zaten önünde dağ olsa duramaz gelir; nasip değilse de parmağını oynatsan boş, bunu çok iyi biliyorum. O yüzden ne kimseye eyvallahım olur ne de gelmeyen bir şey için dünyayı kendime dar ederim.

Kırıldık diye de hayata karşı neşemizi, o ince mizacımızı kaybedecek değiliz ya? Ben her zaman başı dik, ne istediğini bilen, sevgiden de cesaretten de kaçmayan o adam olarak kalmayı seçtim. Başıma gelen her şeyi olgunlukla göğüsledim, ama içimdeki o samimi, o içten sesi ve cesareti hiç kimsenin söndürmesine izin vermedim.

Bizim kırgınlık dediğimiz şey gönlümüze nasır olur her defasında.

Yaşadığım her kırgınlık insanın neler yapabileceği konusunda temkinli olmamı öğütlerken gözümün karalığı cesareti bırakmaz elden.

Ben mücadele adamıyım, kırgınlıklar nişane.

Daha temkinli ve cesur