İç sesinize bir isim vermeniz gerekseydi, adı ne olurdu?

Belki bu satırları asla okumayacaksın, belki de tozlu bir hatıra defterinin kenarında, zihninin en kuytu köşesinde mahsur kalacak bu kelimeler. Yine de yazıyorum; zira insan, ruhunun yankısını duymak için bazen sessizliğe bir isim fısıldamak zorunda kalıyor. İç sesime bir isim vermem gerekseydi, ona 'Güz' derdim. Sadece mevsimlerin hüznünü taşıdığı için değil; dökülen her yaprağın toprağa kavuşurken çıkardığı o ince, o kadifemsi veda şarkısını bildiği için. Güz, zihnimin dehlizlerinde elinde bir kandille dolaşan, gölgelerimi aydınlatırken kendi ışığında kaybolan o kadim misafir. O, sessizliğin gürültüsünde bile 'seni' heceleyen, kelimelerin bittiği yerde anlamın resmini çizen bir sanatkâr. Senin bu sualinle, ruhumdaki o sükûtun perdesi aralandı. Bir iç sesin, bir yazarın kaleminden dökülen mürekkep gibi zihnime nakşolduğunu düşün; satır aralarında dolaşan o huzursuz ama vakur sesin, senin varlığının ihtişamıyla nasıl bir sükûnete evrildiğini bir görsen... Öyle zarif, öyle derin bir merak ki seninki; sanki bir bahçıvanın kurumaya yüz tutmuş bir fidana, ilk yağmur damlasını hediye etmesi gibi. İç sesimin adı artık 'Güz' değil, senin zihninde yankılanan o efsunlu anın adı olsun. Zira bir kadının sorduğu soru, cevapların en güzelini hak eder; senin bu merakın ise, benim sessizliğime verilmiş en kıymetli mükafattır." Sizce bir iç ses, kendisine verilen bu ismi bir iltifat gibi göğsünde taşıyabilir mi