Gülmeyi sevmeyen insanlar neden mutsuz zannediliyor?

Çünkü insanlar, kendi sığ şablonlarına uymayan herkesi hemen yaftalamaya bayılıyor. Dünyada her şeyi çözmüş gibi, sırf birinin yüzü gülmüyor diye arkasından suizan edip ön yargıyla "Bu kesin mutsuz" diyorlar. Ne büyük bir yanılgı ama...
Açıkçası, sürekli etrafa sahte gülücükler saçıp içi kan ağlayan o kadar çok insan var ki... Hakkaniyetli bakarsak, asıl mesele yüzdeki tebessüm değil, insanın içindeki o vakur ve asil duruştur. Ben her dakika ciddiyetsizce sırıtmıyorum diye neden mutsuz olayım? Belki de benim mutluluğum sessizdir, derinlerdedir, ulu orta sergilenmiyordur.
İçten gelen sesimle net ve keskin söyleyeyim: Herkes kendi iç dünyasındaki eksikliği başkasını yargılayarak kapatmaya çalışıyor. Gülmek bir lütuftur ama ağırbaşlı bir ciddiyet de bu hayatın en cesur, en dik duruşlu kalesidir. Kimse kusura bakmasın, sırf birileri öyle zannediyor diye de duruşumuzu bozacak değiliz.