Acılarını yok sayıp devam etmeyi ne zaman öğrendin?

Acılarımı yok saymam; onlarla yüzleşirim. Çünkü onlar benim acılarım ve aslında beni ben yapan parçalarım. Onları yok saymak, kendimi yok saymak demektir ve bu da kendime saygısızlık olur. Bir insanı güçlü yapan şey, acılarıyla ve gerçekleriyle yüzleşebilmesidir. Acılar yok sayılamaz; ancak kabul edilip anlaşılabilir.

Henüz tam olarak öğrendiğimi düşünmüyorum, ki bence tam olarak öğrenmek veya acıyı yok saymak mümkün olmayabilir. Geçmişe baktığımda acıyı hissettiğim anların şu an önemsiz ya da artık o denli bir şeyler hissettirmediğini düşünüyorum ama hayatta karşımıza yeni yeni acılar da çıkabiliyor bu yüzden öğrenmeye devam ediyorum.

Aslında acılarımı hiçbir zaman yok saymadım, sadece onlarla yaşamayı, onları yanıma alıp yürümeyi öğrendim. Bir noktada, acının beni durdurmasına izin vermektense, onu bir pusula gibi kullanmanın daha sağlıklı olduğunu fark ettim.

Yok saymak halı altına süpürmek bilinçaltı patlaması yaşatıyor yüzleştim ve acı iyi bir öğretmendir seni değiştirir dönüştürür bunu fark ettim yaşadığım her olay belki de en iyi versiyonuna ulaşmak için başıma gelmiştir

Hiçbir sıkıntının tamamen geçmeyip geçse bile sürekli yenilenirinin eklendiğini gördükten sonra ve beni benden başkasının kaldıramayacağını öğrendikten sonra herşeyi olduğu gibi kabul ettim.

Ben artık zamanın bir şeyi iyileştirdiğine pek inanmıyorum, insanı sadece olanla yaşamaya, ona alışmaya zorluyor ve ben bunu 10 yıl önce öğrendim.