Neden böyleyim yaşayan var mı?

Ya seni o kadar iyi anlıyorum ve şu yazdıklarında kendimi o kadar buldum ki O ne yatabiliyorum ne kalkabiliyorum veya nereye sığacağımı bilemiyorum hissi insanın ruhunu resmen felç ediyor 😅 Zihnindeki o gürültüyü, acıyı veya boşluğu susturmak için sürekli kendini bir şeylerle meşgul etmeye çalışıyorsun ama ne yapsan içeriye o huzur gelmiyor biliyorum maalesef.
​Aslında böyle durumlarda ruhumuz bize çok net bir şey söylüyor. Yoruldum ve artık kaldıramıyorum diyor. Sürekli güçlü durmaya çalışmaktan, bir şeyleri bastırmaktan veya her şeyi tek başına çözmeye çalışmaktan için dolmuş ve artık o baraj kapakları ağlama krizleriyle patlıyor. Kendini suçlama, niye böyleyimm diye kendine kızıp o yükü daha da ağırlaştırma. Şu an tam olarak bir geçiş dönemindesin ve inan bana yalnız değilsin. Bu yollardan hepimiz geçiyoruz.
​Sana tavsiyem o içindeki acıdan kaçmak için sürekli kendini bir şeylerle oyalamayı biraz bırak. Bırak o gözyaşları aksın ruhun bi temizlensin. Sonra çok büyük adımlar atmaya çalışma. Mesela sadece balkona çık, derin bir nefes al, gökyüzüne bak. Eğer istersen, içini dökmek veya sadece öylece sessizce dertleşmek istersen buradayım, bana yazabilirsin. Yalnız değilsin sadece bunu unutma

Büyük ihtimal aile baskısı yüzünden daha iyi olma arzusu taşıyan bir hırs içinde kaybolmuş ve kendini yetersiz gördüğün için akademik olarak geliştirmek istemenden ötürü artık yorgunluk, bitkinlik ve nedensellik olarak gerçekten istediğim bu mu düşüncesi içinde yaşadığın depresyon evresindesin.