Sence insanın en büyük yalnızlığı yanında kimsenin olmaması mı, yoksa anlaşılamamak mı?

Yanındaki kalabalığa rağmen anlaşılamamaktır insanın en büyük yalnızlığı.

​Çevrende bir sürü insanın olması, telefonunun sürekli çalması hiçbir şey ifade etmiyor bazen. İçinde fırtınalar koparken, tam karşında oturan insanın senin o sessiz çığlığını duymaması, seni bambaşka bir kalıba sokmaya çalışması asıl koyan şey oluyor. Yanında kimse yokken en azından kendi kendinesindir, bilirsin ki teksin. Ama birilerinin yanındayken kendini yapayalnız hissetmek, işte o gerçek bir çaresizlik.

​O yüzden asıl mesele fiziksel olarak tek kalmak değil; ruhunun, mantığının, o en derin duygularının kimseye ulaşamaması, hep yarım kalması. Hakiki bir "anlaşılmak", dünyadaki en büyük lüks bence

İnsan hep yalnızdır zaten. Bu yüzden anlaşılmamak yalnızlığı dibine kadar hissettirebiliyor.

”İnsan kalabalıklar içindede yalnız hissedebilir” demişti küçük Prens. İşte tamda o nokta. Yüzlerce insan olsa etrafında ne kârına, kimse duygusal anlamda seni anlamıyor senin ruhuna işlemiyorsa?

İnsanı içten çürüten şey sayılar değil, kelimelerdir.