İnsan kendinde eksik olan yönleri tamamlamaya mı çalışmalı, yoksa daha iyi ve dikkat çekici özelliklerle eksiklerini gizlemeye mi?

İkisi arasında önemli bir fark var: biri “kendini geliştirmek”, diğeri “eksikliği örtmek”. Eksik yönleri tamamlamaya çalışmak daha sağlıklı bir yoldur. Çünkü insanın zayıf gördüğü taraflarını geliştirmesi uzun vadede hem özgüvenini artırır hem de kişiliğini daha dengeli hale getirir. Bu, gerçek bir değişimdir; kalıcıdır. Daha iyi ve dikkat çekici özelliklerle eksikleri gizlemeye çalışmak ise çoğu zaman kısa vadeli bir çözümdür. Dışarıdan bakıldığında güçlü ya da etkileyici görünebilir ama temel sorunlar çözülmediği için bir noktadan sonra yine ortaya çıkar. Üstelik insanı yorabilir, çünkü sürekli “bir şeyleri saklama” çabası vardır. En sağlıklı yaklaşım genelde ikisinin dengesi olur: Kendini olduğu gibi kabul etmek, ama bununla yetinmeyip eksik gördüğün yönlerini de geliştirmeye çalışmak. Yani “gizlemek” değil, “dönüştürmek” ve “güçlendirmek” esas olmalı.

İkisi de şart aslında ama öncelik güçlü yönleri parlatarak eksikleri dengelemek olmalı. Zayıf noktalarını düzeltmek zaman alır, her şeyi mükemmel yapamazsın. Örneğin iyi konuşuyorsan onu geliştir, geri kalanı için başkasından destek al. Ama hiçbir eksiğini de “ben buyum” diye görmezden gelme, gerektiğinde uğraş. Mükemmeliyetçilik takıntısı insanı bitirir. Sonuçta kimse kusursuz değil, önemli olan bütün olarak ne sunduğun. Bazen insanlar zaaflarını sevimli bulur, o yüzden fazla kasma