Size göre bir insanın hayatınızdan çıkmayı hak etmesi için ne yapması lazım?

Benim hayatım bir ödül töreni gibidir; öyle herkes elini kolunu sallayarak içeri giremez, girenlerin de kalıcı olmak için haddini bilmesi gerekir. Bir insanın benim hayatımdan arkasına bile bakmadan şutlanmayı hak etmesi için öyle dünyaları devirmesine gerek yok, şu sayacağım "amigo paketini" barındırması fazlasıyla yeterli. Mesela, cebinde beş kuruşluk vizyonu olmayıp da ortalıkta "dünyayı ben yarattım" edasıyla gezen o içi boş egolardan bir nebze bile taşıyorsa, biletini hemen keserim. Hele o yalan söyleme ve aldatma huyu yok mu? Karşımdaki insan beni saf sanıp yalan rüzgarlarına kapıldığı an, ben onun senaryosunu çoktan yazıp bitirmiş, filmini vizyondan kaldırmış oluyorum. Bir de üzerine çocuk gibi durup dururken atılan o gereksiz, boş tripler eklendi mi, benim sabır katsayım direkt "hadi canım başka kapıya" moduna geçiyor. Ama beni en çok çileden çıkaran, insanlara tepeden bakma, kendini Kaf Dağı'nda görme hadsizliğidir; senin o üstten bakan gözlerini, ben aşağıdan tek bir bakışımla hizaya getiririm! Kısacası; yalanıyla, dolanıyla, boş tripleriyle ve o devasa ama içi bomboş egosuyla etrafına negatif enerji saçan, insanları küçümseyen hiç kimsenin benim hayatımda, hatta kapsama alanımda bile yeri yoktur; onları anında "engellenenler" listesine postalar, arkalarından da bir bardak soğuk su içerim!

İlla özel güçlü olması gerekmez artık belli bir zaman sonra o insanla iletişim kurmak bana zarar veriyordur bir de bugün kötü dediğini yarın baş tacı yapan insan Benim için yok demektir