Hayata karşı umutlu musunuz?

Atam'ın sözüne saygı duymakla birlikte, her yönüyle katıldığımı söyleyemem.

Bana göre, bazı durumlar gerçekten yapısal olarak umutsuzluğa yaklaşabilir. Atatürk’ün yaşadığı dönem, kendi koşulları içinde bir çıkış ihtimali barındırıyordu ve o da bu ihtimali görebilmişti ama her zaman, her toplum ve her tarihsel an aynı esnekliğe sahip değildir.

Bugün geldiğimiz noktada, ülke olarak umutsuzluğa doğru sürüklendiğimizi düşünüyorum. Bunun tam bir tahlilini yapmak zor ama gidişatın iyi olmadığı da açık. Emin adımlarla, dört nala koşuyoruz umutsuzluğa...

Benim şahsi olarak umudum yok. Bu ülkenin köklü biçimde düzeleceğine, demokrasinin sağlıklı şekilde işleyeceğine, modern ve refah içinde bir topluma dönüşeceğimize inanmıyorum. Bu inançsızlığım sadece yönetenlerle ilgili değildir. Umutsuzluğumu teşvik eden, halktır. Sürüklendiğimizin farkındalar veya değiller ama hala gazda onların ayağı var. Halk...

Bir umutsuzluk pastası yapsaydık, en büyük parçasını halk yerdi, siyaset değil. Halk...

İnsanoğlunun mutluluğu sadece lafta , sevgiyi sadece sevilmek üzerinde bir hayata entegre etmek istediğini anladığım günden bu güne kendimle arkadaş oldum.
Bir gün olurda iki kişinin arasına değilde yanında kol kola kavramları anlamış bir kişi gelirse kalbimin ve gönlümün kapılarını ardına kadar açmaya hazırım.

Önümüzde Gazi Mustafa Kemal Atatürk gibi bir lider varken umutsuz olmak mümkün mü

Evet umutluyum