Birinin sizi idare ettiğini ve mal yerine koyduğunu anladığınızda bunu anladığınızı o kişiye nasıl anlatırsınız?

Birini aptal yerine koyduğunu sanmak zekâ değil, karakter meselesidir. Hele bunu yaparken kendini akıllı sananların, aslında ne kadar büyük bir aptallığın içinde olduğunu zaman zaten yüzlerine vuruyor.

Çünkü samimiyeti saflık sanıyorlar. İyi niyeti cepte görüyor, karşısındaki insanın sabrını küçümsüyorlar. Ama fark etmedikleri şey şu; kaybettikleri şey bir insan değil, gerçekten değer veren birinin gözündeki yerleri oluyor. Ben kimsenin kararsızlığında bekleyen, canı sıkılınca hatırlanan ya da boşluk dolduran biri olmam. Net olmayanın bahanesi çok olur ama niyeti genelde bellidir.

Ve insan eninde sonunda kendisiyle yüzleşiyor. Kime ne yaşattıysa, aslında kendi karakterinin aynasında onu görüyor. Bu yüzden artık hiçbir şeye şaşırmıyor, kimsenin yaptığı şeyi de kendime yük etmiyorum. Çünkü herkes sonunda kendi ettiğinin içinde kayboluyor.