Birini sürekli düşünmek arzu mudur yoksa takıntı mı?

Birini sürekli düşünmek kesinlikle bir arzudan ziyade bir takıntıdır. Arzu insana heyecan veren, besleyen ve özgür bırakan geçici bir duygu iken, zihni durmaksızın tek bir kişiyle meşgul etmek bir süre sonra ruhsal bir hapishaneye dönüşür. Kendimizi o düşüncelerden alamamak, günün her anını o kişiye endekslemek artık sevginin saf halini aşmış ve bir saplantı halini almıştır. Kontrolümüz dışında gelişen bu yoğun odaklanma, bizi kendi gerçekliğimizden kopararak zihinsel bir esarete sürükler.

Arzu olabilire, sevgi olabilir ama sürekliden kasıt her gün her dk düşünmek takip etmek vs ise takıntıya gitmiştir. İkisi arasında ince bir çizgi var.