İnsan hep en güzeli, en iyisi olmak ister; hep kendine bir şeyler katmak, gelişmek ister. Peki gelişirken yüreğiniz olduğu gibi kalabiliyor mu? O masumluğunu koruyabiliyor mu? Eskisi kadar vefalı, eskisi kadar cesur kalabiliyor mu? 🙂✨
Gelişmek bence zihni büyütürken kalbi o tertemiz çocukluğunda tutabilmek... Ben hayata karşı ne kadar güçlensem de içimdeki o masumiyeti ve vefayı hep başköşeye koydum. Çünkü insan, dürüstlüğünden veyüreğinin şeffaflığından ödün vermediği sürece gerçekten tam oluyor. Her şeye rağmen hâlâ samimiyetle parlayabiliyorsam, bu kendime ve özüme olan sadakatimdendir. Değişmek değil, özünde daha da güzelleşmek asıl mesele:)
Eskiden önemli olan değerlerin artık ucuz olduğu bir dünyadan bahsediyorsun. Çevre buram buram materyalizm kokan ilişkilerle dolu. Makyavelist olmayanı dövüyorlar. Bu tipleri bir kilometreden görünce tanıyorum. Meğersem ahali aşk temalı dizileri izleyerek büyürken bunlar onca felsefe kitabını hatim ediyorlarmış. Hala yüreğinde sevgi kırıntısı kalan varsa alın baş tacı yapın.
Ben hiç değişmedim. Her zaman aynıyım. Yüreğimde kalbimde aynı. Merhametli şekilde devam ediyorum. Beni tanıyan tanır. Ama gerçek anlamda tanıyanlar bilir nasıl birisi olduğumu.
Yuregim iki ameliyatlı Şu an aksak çalışan bir yürek trameri kazası yok ama değişen parça var 🤣 içinde sigara içilmedi ama çokça manevi kırıklıkları var dosta gitmez 🤣🤣🤣
Yüreğim büyürken kabuk da bağladı biraz galiba 🙂 Eskisi kadar saf değil ama daha bilinçli. Kırıldıkça, “herkese değil, doğru insana” vefalı olmayı öğrendim 💫 Cesaretim azalmadı, sadece daha seçici artık. Saflık gidiyor gibi görünse de, özünde iyi kalmaya inat eden bir tarafım hep duruyor 🕊️
Kişisine göre değişen yüreğe sahibim. Maalesef artık bazılarına çok katıyım, bazılarına da ise beni ne kadar kırarsa kırsınlar kıyamıyorum affediyorum. Gerçi her kırılışta kalbim hissizleşiyor gibi..