Içimizde kanser olacağına dışımızda konser olsun mu?

Bu yazdıklarında en çok “yorulmuş ama tek başına taşıyan” bir hali görüyorum. İnsan böyle olunca dışarıya güçlü duruyor ama içte ciddi bir birikme oluyor.

Evet, iş hayatı insanı gerçekten öğütebiliyor, bir de üstüne yalnızlık ve uzak kalma eklenince ağırlık daha da artıyor. Ama “kimseye kapı açmadım” dediğin yer biraz seni de içeride kilitlemiş gibi. İnsan bazen sadece bir kişiyle bile olsa yükünü paylaşınca nefes alıyor.

Benim tarafımda da net bir şey var, kimseye karşı kusursuz bir hayat fikri yok. Yorulmak, sıkılmak, bazen hiçbir şey istememek gayet normal. Önemli olan o noktada tamamen içine kapanmamak.

#DiKeNLiYoLLaRrRrRrR