Gerçekçi misiniz?

Kimseyi kendimden daha zavallı görmüyorum ibretlik görebilirim belki ama içimde onada kendimi benzetiyorum kendi içimde aksine kendime kötü davranırım herkesi anlamaya çalışırım genelde yanlış düşünmem kimse hakkında sığ düşünmemeye çalışırım.

Başkalarının cehennemini anlamaya bu kadar mesai harcarken kendi zihninde kendine gardiyanlık yapman empati değil kendini yok saymak düpedüz.

Kendi zihnimde gardiyanlığı bırakırsam daha açık bir zihne sahip olabilirdim evet ben kendi zihnimde cehennem yarattım ve sanırım o cehennemde yaşamaya alıştım.

Bazen diyorum ki keşke gardiyanlık yapsaydım gerçek bir gardiyanlık daha iyi olurdu bilmiyorum aklıma bir şey gelmiyor ama iyiyim farkına vardıkça iyi oluyorsun kendinin.

Fıstığım yapma :'( yarattığın cehennem gerçek kaostan daha safe geliyo sana çünkü en azından o cehennemin kurallarını sen belirliyorsun acıyı veren de çeken de sensin. Üstelik gardiyanlık yapmak bir uyanış değil ki sadece tanıdık zindanı biraz daha lüks döşemekten ibaret. O kapıları açıp o dağınıklıkla o savunmasızlıkla yüzleşmekten bu kadar korkma lütfen asıl iyileşme kontrol yanılgısını bırakıp kendi çıplak gerçekliğinle darmadağın durabildiğin an başlar *send hugs*

Darmadağınık olarak durabilmeyi çok isterdim ama onu hiç anlamlandıramadım duygularım vardı hiçe saydığım hissetmekten hatta kendimi sevmekten kaçtım en önemlisi yaşamaktan kaçtım eğer durabilseydim savunmasızlığı da tamam kabul et geç şimdi savruluyorsun neye fayda? en başında her hali kabullenseydim mesela bunu başaramayabilirsin sebebi bu sorunun da buydu zaten kabul et yapabileceğin de bu bunu kabul et en azından sıkıntıların çoksa az olur bazı şeyleri yok saydım belki hissetmemişimdir ama taki kaybolana dek kaybolduğunu anlamıyorsun başta sonra başka sorunlar oluyor onlara ağlıyorsun anlamdırramıyorsun sorun sorun mesela ona da bir güzel ağlıyorsun oysaki ağladığın şey de gerçekte ağladığını kabul etmek gerek. aslında ağladığım şey kayboluş ve o zihnindeki olumlu şeyleri kapatmak, hatta nefes bile almanın bi tadı vardır bir rengi.. hatta hayatı renkleriyle yaşaman gerektiğini ama ben savrulmaya alıştım bunu da sadece ben yarattım ama başında kimse yok oradan çıkamıyorsun çünkü zor zihin hep olmaz diyor niye anlamadım. Çıktın diyorsun yandığın aklına geliyor tekrar o kopuş dediğin hal çıkmaktan korkmuyorum yüzleşmek istiyorum sadece ne yapacağım ilk defa istedim ama yaşamadıktan sonra ne yapılır ki

Teşekkür ederim yani ifade ettim sayende gerçekten kucak dolusu sarılmak

Sadece şunu diyeceğimm
Kapıyı açacak anahtarın kendi ellerinde olduğunu bile unutmuşsun. Yaşamadıktan sonra ne yapılır ki diyorsun oysa asıl mesele kaybettiğin yılların yasını tutup geçmişin enkazına dönmüş hayaletleriyle boğuşmak değil zihnin en inatçı direncine rağmen şu anda savunmasız halinle var olmaya cesaret edebilmektir i think.

yayyyy *hugs*

Varolmaya devam etmek çok önemlidir bunu anlamadığım için kızgınım savunmasız halinle cesaret edebilmek anahtarın o olduğunu bilmek iyi geldi çünkü sanırım öze vardığın an bu oluyor ne bileyim hiç aklıma gelmemişti bu gerçekten çok teşekkürler çok düşüncelisin sayende dengede duramayan bir kaç noktaya farkına varmama ve gerçekten hayatımda iyi gelebilecek düşüncelere sebep olabildi en başından beri sorun içimden ifade etmediğim duygu veya düşünceleri benimsemediğim aklıma geldi. düşüncelerin için teşekkür ederim tamamlandım sanki sarılırım buna gerçekten yorum yaptığın için tekrardan teşekkür ederim iyi ki varsınnn💖

Ayyy çok sevindimmm unutma savunmasız halinle mücadele etmelisin. Yaaa çok mutlu oldummmm 🥹 sana sarı kalp gönderiyorummm 💛 içini ısıtmasını dileyerek.