Eğer düşüncelerin ekrana yansısaydı, en çok hangi bastırılmış duygudan utanç duyardın?

Dürüst olayım; içimde bastırdığım cinsel fantezilerin ve o anlık şehvetli düşüncelerin ekrana düşmesi beni yerin dibine sokardı. Kendi kendimeyken normal gelen o sahnelerin başkaları tarafından izlenmesi, insanın en dokunulmaz mahreminin ihlali gibi gelirdi. 😬

Sanırım en çok samimiyetsizlikten veya o an hissettiğim ama gizlemeye çalıştığım kibir kırıntılarından utanç duyardım. Dışarıya karşı ne kadar mütevazı veya anlayışlı görünürsem görüneyim, içimden geçen "aslında ben bunu daha iyi biliyorum" ya da "karşımdaki beni yeterince anlamıyor" gibi o kibirli seslerin ekranda kocaman harflerle belirmesi beni gerçekten yerin dibine sokardı. İnsanlara yardım ederken bile içten içe gelen o takdir edilme arzusu ve egonun sessiz fısıltıları, benim en saf halimmiş gibi görünen anları bile kirletiyormuş gibi hissettirirdi. Kendi kusurlarımı kapatmak için başkalarını yargıladığım o anlık düşüncelerin ifşa olması, benim için yüzleşmesi en zor ve en utanç verici gerçeklik olurdu.