Insani olgunlastiran her sey bir nebze duygusuzlastirir mi siz ne dusunuyorsunuz?

Bence bu, kısmen doğru ama tam olarak “her şey” için geçerli değil. İnsan olgunlaştıkça deneyim kazanıyor, duygularını yönetmeyi öğreniyor ve tepkilerini daha bilinçli seçiyor. Bu süreç bazen dışarıdan soğuk ya da mesafeli görünmesine neden olabilir; insanlar artık her şeye aynı yoğun duygusal tepkileri vermiyor. Ama bu, duygusuzlaştıkları anlamına gelmiyor. Tam tersine, olgunlaşan insanlar duygularını daha derin ve anlamlı yaşama kapasitesine sahip oluyor. Artık neyin önemli olduğunu ayırt edebiliyor, gereksiz sıkıntılara veya öfkelere kapılmıyorlar. Yani bir nevi duygularını filtreliyorlar, bu da bazı durumlarda “duygusuz” gibi algılanıyor. Kısacası olgunlaşmak, duygusuzlaşmak değil; duyguları daha bilinçli ve değerli yaşamak demek. Bu biraz da “olgunluk tadı”, ilk heyecanın yerini daha derin bir anlayışa bırakıyor diyebiliriz.

Olgunluk her zaman güvenle olur.
Ancak ilk önce kişinin kendisine güven ile başlar.
Kişinin kendisini tanımasıyla.
Sonra sevmesi ile.
İlk önce yine kendisini sevmesi ile.
Ama öyle başkalarını hiçe sayıp kendini beğenmişlik yaparak değil.
Özü saygısıyla beraber farkında olarak.
Bunu dışa vurarak herkese göstererek değil içinde yaşayıp hak edene göstererek.
Sonra ise zirve noktası olan sevilerek.

Çok şey yaşayınca her şeye aynı heyecanla tepki veremiyorsun. Bu tamamen duygusuzluk değil aslında, daha çok gerektiği yerde duygu koymak. Olgunluk da zaten saçma sapan şeyler için ağlamamayı öğrenmek bence. Ama tamamen taş kesilmek de ayrı bir aptallık.