Ön yargı bazen korur mu, yoksa sadece uzaklaştırır mı?

Ön yargı, evrimsel bir perspektifle bakıldığında aslında zihnin bir "hayatta kalma mekanizması" olarak gelişmiştir; bu anlamda bazen koruyucu bir kalkan görevi görebilir. Beynimiz, belirsizlik anlarında geçmiş tecrübelerden veya kolektif bilgilerden yola çıkarak hızlı kararlar verir; bu da bizi potansiyel tehlikelerden uzak tutarak bir tür güvenlik alanı yaratır. Ancak bu koruma mekanizması, günümüzün karmaşık sosyal dünyasında çoğu zaman genellemelere yenik düşerek bizi yeni deneyimlerden, derinlikli ilişkilerden ve gerçeğin kendisinden uzaklaştıran bir bariyer haline gelir. Sonuç olarak ön yargı, fiziksel bir tehlike anında saniyeler içinde bizi koruyabilse de, sosyal yaşamda genellikle zihni daraltan ve insanları birbirine yabancılaştıran bir duvar örmekten öteye gidemez.

Ön yargı denilen hissiyat genel itibariyle aldatıcı bir hükümü ve önermeyi zihnin veya kalbin içine atar.

Ön yargı, zihnin yalnız beş duyunun gördükleri ve şâhid oldukları şeyleri nazara alan ve dış dünya ile sınırlı kalan, ve hâkikatini (özünü ve iç yüzününü, yalnız akılla görünen yönünü) kat'îyyen nazara almayan vehmî ve zannî bir hüküm ve önermeden gelen bir yargılama şeklidir.

Bu vehme ve zanna dayalı hükümler öyle bir önermelerdir ki, yanlışı doğru, doğruyu yanlış, iyiyi kötü, kötüyü iyi, masumu zâlim, zâlimi ise masum gösteren bir duygudur, bu duyguyu iyiye kullansan iyi olur, kötüye kullansan kötü olur.

İnsanda bulunan duyguların hiç biriside kötü ve çirkin değildir, insanın o duyguları nerede kullanmanmasıyla çirkin veya gözel olur.

Ön yargı iyi değildir korumaz..