Yalnızlıgı iyi bilipte yalnız olmamayı istemek neden basitlik diye algılanıyor?

Yalnızlığı "iyi bilmek", kişiye entelektüel bir derinlik, bir tür "kendi kendine yetme" madalyası kazandırır. Bu durumun neden basitlik gibi algılandığını şu birkaç noktada özetleyebiliriz. Toplumda yalnız kalabilen insanın "çelik gibi" bir iradeye sahip olduğu düşünülür. Bu kişi tekrar kalabalık veya bir eş arzuladığında, sanki o kazandığı bağımsızlığı "teslim ediyormuş" gibi bir algı oluşur. Modern kültürde "ihtiyaç duymak", bir zayıflık belirtisi olarak kodlanmıştır. Yalnızlığın bilgeliğine sahip birinin hala insani bir temasa ihtiyaç duyması, bazıları tarafından o bilgeliğin "yetersiz kaldığı" şeklinde yanlış yorumlanır Melankoli Romantizmi: Yalnızlığı bir sanat formu gibi yaşayanlar, başkalarının bu durumu romantize etmesine alışmıştır. Sen bu "havalı" yalnızlıktan çıkıp sıradan bir birliktelik istediğinde, sendeki o gizemli ve dokunulmaz havayı bozduğun için bunu "basitlik" olarak etiketleyebilirler. Aslında durum tam tersidir: Yalnızlığın ne olduğunu, sınırlarını ve içindeki boşluğu gerçekten bilen birinin, bilinçli bir şekilde birini istemesi; korkudan değil, hayatın paylaşarak büyüyeceğini anlamasından kaynaklanır. Bu bir geri adım değil, yeni bir aşamadır.