Kalbim çok kırık insanlardan uzaklaşıp yeni bir hayat mı kursam?

işte. yemin ederim psikoloğum bile fark etti benim yalnızken daha huzurlu olduğumu. iyi insanlar tabiiki var ama ben onlara yetebilmeyecek kadar yorgunum

kendinizin de iyiliği saygıyı hakk ettiğini unutmayın. ben artık iyi bir insan olmadığımı düşünüyorum, ama iyiliği kaldırabilecek bir insan varsa asla vazgeçmesin onlar gibi insanlar bize lazım

içimden gelmiyor eski prensiplerim insanlara zararvermemekten korkmuyorum. konuştum mu kırılır mı artık o kadar da düşünmüyorum, karşımdakinin seviyesine inip kendi karakterimden ödünç vermem diyen birinden sen ne yapıyorsan aynısını yaparım insanına döndüm

zarar veriyoruz artık umurumda değil iyi insansa zaten yapmazdı

20li yaşlar da, neden? ergen kırgınlığı değil, gerçekten ciddi sorun yaşıyorum

anladım

evet bir şeyleri de kendimde değiştirmem lazım

aldım da kendimden iğrendim insanlara brbat davranmak o kadar mı hoşlarına gidiyor. rica ediyorum çevrenizde nazik insan varsa kırmayın vazgeçişleri felaket oluyor

herkes kendi hikayesinin iyisi mağduruysa biz nerde hata yapıyoruz?